Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en openhartig hoofdstuk uit mijn dagboek, geschreven tijdens mijn zwangerschap — een periode van hoop en verwachting. Bij dertien weken is mijn zwangerschap helaas geëindigd in een miskraam. Ik laat deze verhalen staan omdat de liefde er vanaf dag één was en we voor altijd papa en mama van dit kleintje blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
De termijnecho op je 40e: Van eigenwijze ‘aardbevingen’ tot de eerste traantjes van geluk
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Tweeënhalve week wachten kan voelen als een eeuwigheid wanneer je veertig bent én die positieve test in je handen hebt gehad. Sinds onze autovakantie stond de tijd voor mijn gevoel een beetje stil. Want hoe nuchter ik normaal gesproken ook in het leven sta, met de weinige vroege echo-beschikbaarheid moesten we het écht doen met puur vertrouwen. Maar eindelijk was de dag daar: de termijnecho bij het geboorteatelier.
We waren zo ontzettend nieuwsgierig naar wat er al te zien zou zijn en hoe zoiets in zijn werk gaat, dat we maar liefst twintig minuten te vroeg binnenstapten. Gelukkig hadden we mazzel: die afspraak voor ons was niet komen opdagen, dus we mochten meteen doorlopen.
Emoties en… een kleine aardbeving
Ik zal maar heel eerlijk zijn: mijn emoties zaten hoog. Die eerste echo bij 10 weken brengt toch een rollercoaster met zich mee. Je hoopt zo intens op dat eerste echte teken van leven, terwijl er tegelijkertijd gedachten door je hoofd schieten van wat als… Ik probeerde positief te blijven, maar ook realistisch. Toen de echoscopist vroeg hoe het met me ging, kon ik een eerste traantje dan ook niet bedwingen.
Maar toen verscheen het beeld. Een zwart-witscherm waarop ik ineens een klein mensje kon onderscheiden dat bewoog. De ontlading die ik op dat moment voelde is bijna niet te beschrijven. Terwijl de tranen van puur geluk over mijn wangen stroomden, zocht ik blindelings naar de hand van mijn partner en kneep er stevig in. Ik keek naar hem en hoorde hem heel zachtjes “mijn god…” fluisteren. De toon in zijn stem raakte me tot in mijn kern. Het was een mix van ongeloof, pure verwondering en intense trots. Op dat exacte moment voelde ik aan alles: nu is het voor hem ook écht geworden. De abstracte zwangerschapstesten maakten plaats voor de magische werkelijkheid van een kloppend hartje.
Ons kleintje bleek direct daarna trouwens nu al gezegend met een lekker eigenwijs karakter. Om de baby goed op te kunnen meten, lag hij of zij er namelijk niet helemaal goed voor. De echoscopist probeerde van alles met het echoapparaat en vroeg me uiteindelijk om liggend wat met mijn heupen te schudden. Resultaat? Helemaal niets. Tijd voor het zwaardere geschut: “de earthquake”. Ik moest opstaan, op mijn tenen gaan staan en hard op mijn hielen landen om de boel daarbinnen een beetje in beweging te brengen. Zelfs na deze mini-aardbeving bleef onze baby rotsvast in zijn eigen favoriete positie liggen.
Gelukkig is het met wat geduld toch gelukt om de meting te doen. De uitslag: exact 10 weken en 2 dagen zwanger. Mijn eigen berekening zat op 2 februari, maar de officiële uitgerekende datum is vastgesteld op 1 februari. Ik zat er dus prachtig dichtbij!
Tastbare herinneringen en een vol fotorolletje
Het is zo onwerkelijk en bijzonder om dat levende wondertje te zien. Bij het geboorteatelier sturen ze de foto’s en filmpjes gelukkig ook direct digitaal door, dus onze telefoons staan inmiddels bomvol.
Als pedagogisch professional én als mama in spé wil ik deze herinneringen heel bewust koesteren. Hoewel ik ergens heel nuchter wil blijven tijdens deze zwangerschap en mezelf voorneem om nog niet te veel spullen te kopen, kon ik het niet laten om direct op zoek te gaan naar een manier om dit tastbaar te maken. Een echofoto verdient immers een mooi plekje.
- Ik vond dit prachtige, stijlvolle fotolijstje dat speciaal gemaakt is voor de eerste echofoto.
- Ook ben ik meteen gestart in dit invulboek over de zwangerschap. Wat er ook gebeurt, zo’n boekje is sówieso een heel waardevolle herinnering voor later).
- Omdat we gedurende de rit ongetwijfeld nóg meer echofoto’s, het ziekenhuisbandje en later het geboortekaartje gaan verzamelen, tip ik ook graag deze prachtige, gepersonaliseerde houten bewaardoos. Een duurzame memorybox met de naam van je kindje of een mooie gegraveerde tekst is dé manier om alle eerste schatten kreukvrij en stijlvol te bewaren).
Twee verschillende belevingswerelden
Die ontlading tijdens de echo was extra bijzonder omdat ik de weken daarvoor merkte dat mijn partner de zwangerschap op een totaal andere manier beleeft dan ik. En dat is ook niet meer dan logisch. Ik voel de kwaaltjes, mijn darmen spelen op, mijn borsten veranderen en ik droeg dat geheim fysiek met me mee. Voor een man blijft het in die eerste weken vaak nog een abstracter verhaal, hoe betrokken hij ook is. Dat zijn “mijn god” bij het scherm de omslag markeerde, was dan ook goud waard.
Omdat ik hem hier heel graag op een leuke, laagdrempelige manier bij wilde blijven betrekken, had ik alvast wat “stiekeme” research gedaan naar een leuk boek. Geen gortdroge medische kost, maar iets wat geschreven is vanuit het échte perspectief van de man.
- Het is het boek ‘Vader op komst’ geworden. Een absolute aanrader als je jouw partner op een nuchtere en humoristische manier wilt laten meelezen met wat er allemaal gebeurt).
De kop is eraf, de eerste mijlpaal is bereikt en we varen langzaam richting het tweede trimester. We bloeien precies op het moment dat voor ons bedoeld is.
Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen! Hoe reageerde jouw partner toen de eerste echo op het scherm verscheen? Viel bij hem toen ook het kwartje, of duurde dat nog iets langer? Laat het me weten in de reacties!
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.