Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijke en rauwe uitleg over het ontstaan van deze pagina en wat ons is overkomen. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Als de weg anders loopt: over geluk, rauw verlies en de liefde die blijft
Het ene moment zweef je op een roze wolk. Je bent veertig, intens dankbaar dat het zo snel mocht lukken, en je voelt aan alles: het is ons gegund. En dan, van het ene op het andere moment, staat de wereld stil.
De schok en de nuchtere realiteit
Toen bleek dat de zwangerschap bij dertien weken was gestopt, heersten er maar twee dingen: ongeloof en shock. Tegelijkertijd was daar ook die nuchtere kant van mij. De kant die altijd heeft geweten dat een zwangerschap een wonder is en dat het mis kan gaan. Maar weten dat het kán gebeuren, maakt de werkelijkheid niet minder bitter als het jou overkomt.
In die eerste weken schreef ik vol overgave. Dagboeken voor mezelf, voor ons ongeboren kindje, en voor al die andere vrouwen die op latere leeftijd mochten dromen van een kleintje. Ik wilde inspireren, laten zien dat het kan en herkenning bieden.
Toen de roze wolk omsloeg in stilte, heb ik me even afgevraagd wat ik met die verhalen moest. Maar schrijven is mijn uitlaatklep. En juist in de rauwe realiteit bleek het een manier van verwerken — voor mij, en hopelijk ook voor jou als lezer.
Het lag niet aan jou
Als dit nieuws gebracht wordt, schieten er duizend-en-één gedachten door je hoofd. Je twijfelt aan alles. Heb ik iets verkeerd gedaan? Had ik iets anders moeten doen?
Het is de moeilijkste les om te accepteren, maar het is de absolute waarheid: je hebt niets verkeerd gedaan. Soms gebeurt dit gewoon. Het is brute pech. De natuur grijpt in wanneer een kindje zich in de basis niet goed kan ontwikkelen en breekt de zwangerschap af. Hoe hard dat ook voelt, het is een bescherming van de natuur en geen falen van jouw lichaam.
“Ons kleintje zit voor altijd verweven in ons hart. Of we ons kindje nu vasthouden of niet: het heeft ons voor altijd papa en mama gemaakt.”
Waarom de dagboeken blijven staan
Ik heb besloten om mijn zwangerschapsdagboeken op dit platform te laten staan. Want de vreugde, de hoop en de liefde uit die eerste dertien weken waren écht. Ze horen bij ons verhaal. Voor wie na mij komt en het proces van zwanger worden boven de veertigste wil meelezen, blijven ze een bron van herkenning.
Aan iedereen die een soortgelijk verlies meedraagt: verlies het vertrouwen in je lichaam niet, hoe hard je gedachten ook stormen. Weet dat je niet alleen bent. En weet dat de liefde die er is ontstaan, nooit meer verdwijnt.
Liefs,
Sheila