Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijke en rauwe inkijk in de dagen waarin onze wereld stilviel. Mijn zwangerschap is helaas geëindigd in een miskraam. Ik kies er bewust voor om deze verhalen te blijven delen, omdat de hoop, het verdriet en de liefde heel echt waren. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht over te slaan.
Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en openhartig hoofdstuk uit mijn dagboek, geschreven tijdens mijn zwangerschap — een periode van hoop en verwachting. Bij dertien weken is mijn zwangerschap helaas geëindigd in een miskraam. Ik laat deze verhalen staan omdat de liefde er vanaf dag één was en we voor altijd papa en mama van dit kleintje blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Toen de wereld stilviel: over stilverdriet, wachten en het rotsvaste vertrouwen in elkaar
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Daar zat ik dan, veertig jaar oud. Na een periode waarin onze wereld op z’n kop stond van vreugde en dankbaarheid, viel het geluid op de echo ineens weg. Een klein wondertje had in mijn buik gegroeid. Tussen de vreugde en de lichte spanning over de toekomst woog de dankbaarheid het zwaarst. We zaten op die roze wolk. En toen… viel alles stil.
De 1,5 dag in het luchtledige
Als alles anders is en je het allemaal even niet meer weet. Zo laat de emotie zich het beste omschrijven nadat de verloskundige haar echokop stil hield en het verlossende, ritmische kloppen van het hartje uitbleef. Ons kindje zou niet gezond geboren worden in februari. Maar omdat het ziekenhuis pas twee dagen later, om 15.00 uur, plek had voor de vervolgafspraken en verdere informatie, hingen we in een doem van stilte.
Dat betekende anderhalve dag wachten. Anderhalve dag waarin elk moment een spontane bloeding kon ontstaan. Anderhalve dag vol vragen, verlammend verdriet en—laten we eerlijk zijn—boosheid. En die boosheid mag er zijn. We kunnen het als volwassen, nuchtere vrouwen nog zo goed relativeren en rationeel benaderen, maar diep vanbinnen zit de woede dat dit ons moet overkomen. Dat ons kindje niet sterk genoeg was om na negen maanden gezond in onze armen te liggen.
“Ondanks alles draag ik ons kindje nog steeds. Dat maakt het zo intens onwerkelijk. Ik voel me aan alles zwanger, maar ik weet dat de toekomst die we voor ogen hadden stil is gezet.”
Het delen van het verlies
Het lastigste van die wachttijd was het inlichten van onze omgeving. Werk, familie, vrienden… Elk telefoontje en elk berichtje betekende het verhaal opnieuw vertellen. Het verhaal van een echo die stilviel, terwijl we zelf eigenlijk nog zo ontzettend weinig wisten. Met de verloskundige hadden we kort gesproken over de keuzes: wachten op de miskraam en medicatie. Het idee dat de bloeding op elk willekeurig moment thuis kon beginnen gaf me een ontheemd gevoel. Na overleg met mijn partner voelde de keuze voor medicatie gevoelsmatig rustiger en gecontroleerder, al wisten we ook daar nog maar weinig van.
Terwijl we onze naasten lieten weten wat er gaande was, gebeurde er iets bijzonders. Er bleken veel meer ervaringsdeskundigen in onze omgeving te zijn dan we ooit hadden vermoed. Het is heftig om te beseffen hoe stil dit verdriet vaak blijft in de maatschappij, terwijl het zo ontzettend vaak voorkomt. Iedereen leefde intens mee; er kwamen liefdevolle berichtjes en familie kwam langs. Soms was al die aandacht ronduit vermoeiend, maar tegelijkertijd wist ik: zonder dit medeleven zou het met z’n tweeën ondragelijk eenzaam zijn.
In de wachtkamer van het ziekenhuis
De dag van de ziekenhuisafspraak brak aan. De uren kruipen voorbij als je op zo’n verdict wacht; het duurde gevoelsmatig een eeuwigheid voordat het eindelijk 15.00 uur was. Ik wilde absoluut niet te laat komen, dus zaten we al een kwartier van tevoren strak van de spanning in de wachtkamer.
Er zaten nog twee andere stellen. Ik keek naar hen en vroeg me af: zouden zij hier ook zitten vanwege een miskraam? Ik voelde een enorme vlaag van medeleven voor hen, terwijl mijn eigen verdriet als een loodzware baksteen op mijn maag lag. “Laat ons alsjeblieft snel geroepen worden, ik heb antwoorden nodig,” bleef het door mijn hoofd spoken. Ik werd onrustig en begon heen en weer te lopen.
Een meelevende arts en het afscheid vormgeven
We werden iets later binnen geroepen dan gepland, maar de gynaecoloog stelde ons meteen op ons gemak. Ze was ontzettend lief, rustig en empathisch, en nam alle opties helder met ons doorgelopen. Omdat ze zelf ook wilde verifiëren wat er aan de hand was, stelde ze voor opnieuw een echo te maken. Met veel respect vroeg ze vooraf: “Wilt u meekijken op het scherm, of zal ik het van u afdraaien?” Ik koos ervoor om te kijken; zolang het kon wilde ik mijn kindje zien, wegkijken kon altijd nog.
Mijn partner week geen seconde van mijn zijde. Die rotsvaste steun was onbetaalbaar. Dit proces is razend zwaar, maar ik wist: samen komen we hier doorheen.
Omdat we van tevoren al hadden aangegeven dat medicatie voor ons de voorkeur had, legde de gynaecoloog het traject gedetailleerd uit. Aangezien ik bijna 13 weken zwanger was, mochten we kiezen of we het proces thuis wilden doormaken of in het ziekenhuis. Het idee van het opvangen van de baby en het vormgeven van een begrafenis voelde erg zwaar en beladen. Maar we wilden ons kindje heel graag zien en een tastbare herinnering maken: een hand- en voetafdrukje. Dat werd onze manier van afscheid nemen.
We bestelden online een speciaal stempelkussentje waarmee je heel subtiel een afdrukje kunt maken. De afdrukjes zullen niet groter zijn dan één centimeter. Misschien doen we er uiteindelijk niets mee, maar alleen al de gedachte dat we de mogelijkheid in huis hebben, geeft mij een klein stukje houvast.
Wachten op maandag
Omdat het weekend voor de deur stond, kon het medische traject pas na drie dagen gestart worden in het ziekenhuis. Drie dagen voelt als een eeuwigheid wanneer je wereld stilstaat. Er is altijd de kans dat de natuur het voor die tijd zelf overneemt en de bloeding spontaan op gang komt, maar ik probeer het los te laten.
Ik probeer er simpelweg te zijn met mijn verdriet. Samen met mijn partner praat ik over de enorme teleurstelling, over het abrupte einde van de roze wolk waar we zo dankbaar op klommen. We huilen samen, steunen elkaar en proberen ons zo goed mogelijk voor te bereiden op maandag… voor zover je je op zoiets onmenselijks kunt voorbereiden.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.