Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
De rollercoaster van het wachten en het schuldgevoel van een lach
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Inmiddels zijn we in het ziekenhuis geweest en is het heftige proces van de miskraam fysiek achter de rug. Ik zeg heel bewust fysiek, want mentaal is het een compleet ander verhaal. De teleurstelling, de boosheid en dat diepe, onveranderde verlangen zitten er nog steeds. Het verwerken daarvan is een heel proces op zich. Dat is een andere vorm van de miskraam verwerken.
Het dubbele gevoel van een meelevende omgeving
De dagen tussen het eerste ziekenhuisbezoek en de daadwerkelijke ingreep voelden als een eeuwigheid. De wereld om ons heen ging door, maar voor ons stond alles stil. We kregen ontzettend veel belangstelling: van familie die spontaan langskwam tot een stroom aan warme berichtjes en lieve woorden.
Toch voelde al die aandacht vreemd genoeg ook dubbel. Natuurlijk ben je dankbaar dat mensen zo met je begaan zijn en wil je iedereen te woord staan. Maar het was soms ook zwaar. Steeds opnieuw vertellen, steeds opnieuw de vraag: “Hoe gaat het nu echt met je?” Ja, hoe gaat het? Het ene moment verrassend goed — naar omstandigheden — en het volgende moment staat het water me weer tot aan de lippen en is er alleen maar verdriet. Zonder die belangstelling zou het ontzettend eenzaam voelen, dus ik ben er enorm dankbaar voor, maar het schommelt voortdurend heen en weer.
Mag ik eigenlijk wel lachen?
En dan is er dat knagende schuldgevoel. Als er bezoek is en de gesprekken ineens over alledaagse, luchtige onderwerpen gaan. Als je merkt dat je ineens even moet lachen. Het leven bewijst dat een lach en een traan dicht bij elkaar liggen, maar op dat moment schiet het door me heen: mag ik nu wel lachen? Alles voelt dubbel. Het is een rollercoaster, en absoluut geen fijne.
Ondertussen leefde ik in de voortdurende angst dat de natuur het zelf over zou nemen, dat de miskraam spontaan op gang zou komen voor de afspraak in het ziekenhuis. Zelfs een klein stukje van huis gaan voelde niet meer goed.
Confronterende boodschappen en de laatste voorbereidingen
Als een soort geluk bij een ongeluk had ik vlak vóór die bewuste 13-wekenecho overdreven veel boodschappen besteld. Daardoor hoefden we ons over het eten in ieder geval geen zorgen te maken. Maar het uitpakken van die kratten voelde als een harde klap in mijn gezicht. De 0.0 biertjes, de extra calciumrijke producten en de chocolade voor de zwangerschapscravings waren ineens overbodig. En de fuet — die tijdens de zwangerschap al die tijd alleen voor mijn partner was gereserveerd — mocht ik nu ineens weer eten. Een ‘vrijheid’ die ik duizend keer liever had ingeleverd.
En toch: zolang ik ons kindje nog bij me droeg, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om alle voedingsadviezen zomaar te laten varen.
Toen brak de zondag aan. De medicatie moest ingenomen worden, minimaal 24 uur van tevoren. Maandagochtend om negen uur schreven we ons in bij het ziekenhuis, dus de wekker stond zondag vroeg om de eerste pil te slikken.
Zondagavond pakten we heel stil een tas in, met wat eten en drinken voor maandag, zodat we in het ziekenhuis iets vertrouwds bij de hand zouden hebben.
De maandag brak aan….
(Dit fysieke proces en hoe we deze dag zijn doorgekomen, beschrijf ik in de volgende blog).
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.