Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Voor altijd ons licht: Over het stilstaande moment in het ziekenhuis
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Maandag. De dag waar ik zo enorm tegenop keek, maar tegelijkertijd ook de dag die ik simpelweg áchter de rug wilde hebben. De dag van de miskraam opwekken met medicatie.
Om negen uur melden we ons op de afdeling verloskunde. En daar zit je dan: in een wachtruimte tussen zwangere vrouwen die binnenkort hun gezonde kindje in de armen sluiten, terwijl wij daar zitten te wachten tot onze miskraam fysiek in gang wordt gezet. Dat contrast is snijdend.
Omdat ik behoorlijk emotioneel werd en de verpleging dit gelukkig heel snel door had, werden we gelukkig wat eerder naar onze kamer gebracht. Na ruim een uur wachten was er helaas nog steeds geen arts geweest. De spanning in zo’n kamer bouwt zich dan op. Een verpleegster kwam gelukkig uitleg geven: de dokter had het ontzettend druk, maar wilde echt de tijd voor ons nemen en kwam er zo snel mogelijk aan. Een half uur later stapte ze binnen om de procedure en onze wensen rustig door te nemen.
Wachten op de medicatie
Het plan was helder: ik zou vier pillen krijgen, en als er na vier uur nog niets zou gebeuren, nog eens vier.
Na het innemen van de pillen en een uur wachten, voelde ik nog niet zoveel. Een klein beetje een zeurderige buikpijn, maar niks schokkends. Na nog een uur werd de kramp wel wat heviger, maar het bleef handelbaar. Mijn partner week geen seconde van mijn zijde. Maar hoe liefdevol hij er ook was: echt íets doen — behalve er gewoon zijn — is voor een man op zo’n moment ontzettend lastig.
Voordat het zover was, kreeg ik het ontzettend koud. Mijn hele lijf begon onbeheersbaar te klappertanden en te rillen — een bekende bijwerking van de medicatie, maar natuurlijk ook doordat mijn lichaam keihard aan het werk was. Ik voelde me er enorm ongemakkelijk door, maar het lieve personeel schoot meteen te hulp met een stapel warme dekens. Mijn partner kwam dicht tegen me aan zitten om me extra warmte en steun te geven. Die geborgenheid van hem en de fysieke warmte van de dekens waren op dat moment precies wat ik nodig had.
Op een gegeven moment voelde ik dat er iets veranderde in mijn lijf. De kramp werd heftiger. Er kwam vocht los. En na nog wat vocht, kramp en een beetje tijd, kwam daar heel natuurlijk ons kindje. De fysieke pijn werd wonder boven wonder niet erger; ze kwam er heel langzaam en voorzichtig uit.
Zo klein, zo teder, zo compleet
Het moment dat we haar zagen, was intens emotioneel. Het was écht een kindje… Heel klein, maar zo compleet. Een prachtig, piepklein mensje. Ons kindje.
Helaas kwam de placenta niet vanzelf los, waardoor ik nog een ronde medicatie moest innemen. Terwijl we wachtten tot de pillen hun werk zouden doen, maakten we foto’s en hield ik ons kindje vast. Ik verloor haar geen seconde meer uit het oog. Ik vond het zo fijn om heel goed naar haar te kijken, elk piepklein detail in me op te nemen. Ik heb de verloskundige nog gevraagd of zij kon zien wat het geslacht was. Het was door de prille termijn moeilijk te beoordelen, maar ze neigde sterk naar een meisje. Omdat ze zo ontzettend fragiel was, bleek een afdrukje van de voetjes helaas niet mogelijk. Gelukkig hebben we heel veel foto’s kunnen maken.
We hebben een foto die de verloskundige van ons drieën maakte, later zelf bewerkt met AI. Op die foto zie je onze kleine Luz als een soort engeltje in mijn handen liggen. Het is een tastbare herinnering die me ontzettend dierbaar is.
Voor nu kan ik er nog niet te veel over nadenken wat we precies met al deze herinneringen gaan doen; alles is nog zo vers. Maar ik merk dat het me rust geeft om rond te kijken naar mooie manieren om haar een blijvend plekje in ons huis te geven. Op bol.com vind ik veel subtiele spullen zoals een lief warm herdenkhart of een fijn, tijdloos fotolijstje, met waxinelichtje, om die ene bijzondere foto in te bewaren — het zijn van die kleine dingen die straks troost kunnen bieden wanneer we daar aan toe zijn.
Als het anders loopt: de gang naar de OK
Helaas deden de pillen voor de placenta niet voldoende. De gynaecoloog gaf aan dat een curettage noodzakelijk was. Het was absoluut niet wat ik wilde — vanwege de angst voor littekenvorming op de baarmoeder —, maar het risico op een hevige bloeding of het achterblijven van weefsel was simpelweg te groot. Het was niet anders.
Ik vond het eng. Terwijl ze me richting de operatiekamer reden, voelde ik me verschrikkelijk alleen. Iedereen op de afdeling was ontzettend vriendelijk en legde alles heel rustig uit, maar het verdriet zat zo diep. Ik probeerde krampachtig rustig te blijven ademhalen, puur om te zorgen dat ik straks niet overmand door paniek uit de narcose zou ontwaken. Mijn partner was even naar buiten gegaan voor een frisse neus. Urenlang op zo’n ziekenhuiskamer zitten is zwaar, en ook voor hem moet dit proces intens eenzaam voelen.
Niet veel later werd ik wakker op de uitslaapkamer. Fysiek voelde ik me redelijk oké, maar ik was totaal uitgeput en wilde maar één ding: naar huis.
Afscheid en naar huis
Terug op de kamer was mijn partner er gelukkig al snel weer. Na wat laatste medische controles, een paracetamol, een warme douche en het bewijs dat ik kon plassen, kregen we groen licht om te gaan. Vóór we de deur achter ons dichttrokken, wilde ik nog één keer naar ons kindje kijken. Ze was inmiddels wat verkleurd, maar het veranderde niets: ze bleef voor altijd ons kindje…
Rond acht uur ’s avonds stapten we eindelijk onze eigen voordeur door. Totaal gesloopt door de narcose, de fysieke uitputtingsslag en de stroom aan emoties stortte ik op de bank. Ik kon niet meer.
Ons licht / A nossa Luz
Zo klein, zo teder en zo teer,
even bij ons, maar nu al niet meer.
Je stroomde vol liefde ons leven binnen,
ons wonder dat pas net mocht beginnen.
Zo ontzettend gewenst, zo diep bemind,
voor altijd ons piepkleine liefste kind.
Geen toekomst samen, geen hand in de mijne,
maar jouw lichte sporen zullen nooit verdwijnen.
In elke gedachte, in alles wat we dragen,
reizen we door al onze komende dagen.
Soms met een traan, maar steeds met jouw licht:
onze kleine meid, voor altijd in ons zicht.
Onze kleine Luz, voor altijd in ons hart.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.