Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Een wisselvallige woensdag, van binnen en van buiten
Woensdag was een wisselvallige dag qua weer. En eerlijk gezegd was dat ook precies wat ik van binnen voelde.
Het is bizar wat mijn rouwproces met mij doet. Ik snap er soms helemaal niets van. Ik probeer mee te gaan op de golven van mijn emoties, ze te herkennen en te benoemen in plaats van ze weg te duwen. Wat ik die dag vooral voelde, was boosheid. Boosheid om wat ons is overkomen met de miskraam, en om hoe ons toekomstbeeld er nu anders uitziet dan wat ik voor ogen had.
Meestal lukt het me om die boosheid te erkennen en gewoon door te gaan. Ik heb een gevoel, ik ben niet het gevoel. Maar op sommige momenten is dat ontzettend lastig. Zodra er iets bovenop komt, of als er iets gebeurt dat het gevoel opnieuw aanwakkert, merk ik hoe moeilijk het is om mezelf niet te laten overweldigen. Het is iets terugkerends, en ik werk er bewust aan, ook samen met mijn coach.
Gelukkig heb ik daar inmiddels een klein anker bij gevonden: de app Meditation Moments. Elke dag een paar minuten mediteren helpt me om rustiger te worden. Na zo’n moment voel ik letterlijk meer ruimte in mijn lijf, en lukt het me beter om mijn emoties, en vooral die boosheid, te reguleren in plaats van erdoor te worden meegesleurd. Want die boosheid mag er zijn. Ik hoef het alleen niet zelf te zíjn.
Bruno en ik hebben die week ook bewust wat tijd voor onszelf ingepland, zodat we allebei even konden focussen op onszelf en ruimte konden innemen. Het voelt voor mij weleens tegenstrijdig: ik weet hoe belangrijk tijd voor mezelf is voor mijn emotieregulatie en mijn verwerkingsproces, maar tegelijk geniet ik zo van onze tijd samen. Ik vind het heerlijk om met Bruno te zijn, en dat maakt het soms lastig om me er volledig aan over te geven.
Dus neem ik de ruimte en de tijd om echt te voelen. Om stil te staan bij wat er in mij gebeurt, en waarom het op momenten zo hard binnenkomt. Ik heb soms moeite om mijn emoties te benoemen en onder woorden te brengen, maar dat is oké. Ik probeer mezelf te accepteren met al mijn eigenaardigheden, met mijn sterke en mijn zwakke kanten. Dat lukt me niet altijd, en dan moet ik ervoor waken dat het geen belemmerende overtuiging wordt. Meestal lukt dat, soms nog niet.
Donderdag en vrijdag: even helemaal in het zonnetje
Na zo’n zware woensdag kwam de rest van de week gelukkig met wat lichtheid. Donderdag en vrijdag waren feestelijke dagen op het werk: de Dag van de Pedagogisch Professional! Niet alleen wij werden met chocolade en lekkers verwend, ook de kinderen zetten we extra in het zonnetje. Iedereen was mooi aangekleed, de vestiging was feestelijk versierd, en de dag stond in het teken van lekker eten. ’s Ochtends ontbeten we gezellig met z’n allen, en ’s avonds maakten we samen pizza’s. De kinderen vonden het geweldig.
Vrijdag werden wij op onze beurt verwend met een etentje en een gezellige muziekbingo, met echte prijzen te winnen. Ik had zowaar bingo, en wel bij de tweede prijs! Alleen was ik daar niet de enige mee, dus moesten we met z’n tweeën dobbelen om te bepalen wie hem kreeg. Ik gooide een vier, zij een zes. Helaas dus geen Dyson-stofzuiger of tv voor mij, maar wel een fijne avond. Ik was op tijd thuis en kon na een drukke werkweek lekker vroeg mijn bed in kruipen.
Zaterdag: over kostbare gesprekken en een moment dat me overviel
En zo gingen we het weekend weer in. Sinds ik mijn dagboek bijhoud, valt het me extra op hoe snel de weken voorbijvliegen. Voor ik het weet is het alweer woensdag en zet ik een nieuw verhaal op de website. Des te belangrijker vind ik het om goed na te denken over de toekomst, en om genoeg rust te bewaren om daar helder naar te kunnen kijken.
Zo praten Bruno en ik momenteel veel met elkaar. Over onze kinderwens, over carrièremogelijkheden, over verhuizen. Geen lichte onderwerpen, maar wel kostbaar en belangrijk. We spreken niet altijd meteen dezelfde taal, maar uiteindelijk begrijpen we elkaar bijna altijd, of we sluiten een compromis. Het geeft me rust om te weten dat we een team zijn, met hetzelfde voor ogen: een fijn leven samen.
Zaterdagochtend had ik nog een moment van me-time gepland: even naar de kapper. Dat duurt bij mij altijd wel even, highlights en knippen. Het verven was ook alweer een tijdje geleden. Tijdens de zwangerschap durfde ik dat niet zo goed, en net als bij de sauna voelde het een beetje dubbel dat ik er nu opeens niet meer over hoefde na te denken.
De laatste keer dat ik bij deze kapper zat, was ik twaalf weken zwanger. Toen hadden we het nog gehad over hormonen en de invloed daarvan op het verven van je haar. Ze hadden dat zelf nog nooit meegemaakt, zeiden ze, maar de kleur kon er wel anders van uitpakken. Voor vandaag had ik stiekem gehoopt dat ze het zich niet meer zouden herinneren, of er in elk geval niet over zouden beginnen.
Dat liep anders. Na het verven zeiden ze vrolijk: “Gelukkig is het geen andere kleur geworden, want soms kan dat als je zwanger bent.”
Mijn hart stond even helemaal stil. Ik voelde de boosheid meteen opkomen, maar ik zei niets. Toen vroeg de kapster: “Je bent toch zwanger?” En ik hoorde mezelf zeggen: “Nee, helaas niet meer.” Ze schrok zich zichtbaar kapot, ik schat dat ze nog geen twintig was, en wist zich geen houding te geven. En eerlijk gezegd maakte júist dat me nog bozer, nog verdrietiger. Want je mag best gewoon zeggen: “Oh jee, dat meen je niet. Wat verdrietig. Dit spijt me voor je.” In plaats daarvan kreeg ik een wat onbeholpen “oh, sorry, miscommunicatie”.
Ik snap het wel. Wat kun je nou verwachten van zo’n jonge meid, die geen idee heeft hoe ze hierop moet reageren? Toch kwamen er in dat moment allemaal emoties tegelijk bij me op: verdriet, boosheid, onbegrip. Het bracht me in een paar seconden weer helemaal terug bij mijn verlies.
Toen we later naar de spiegel liepen, voelde ik de noodzaak om er toch nog iets over te zeggen. Ik vertelde haar: “De laatste keer dat ik hier zat, hadden we het over wat de zwangerschapshormonen konden doen met mijn haarkleur. Maar kort daarna kwamen we erachter dat het hartje van onze baby niet meer klopte. Dat is heel verdrietig, en dat verlies heeft gewoon tijd nodig om een plekje te krijgen.”
Ze zei opnieuw sorry, zichtbaar geraakt. Ik zei dat ze het natuurlijk niet kon weten, dat het oké was, maar dat het wel heel verdrietig was.
Het uitspreken hielp me meer dan ik had verwacht. Ik zocht geen erkenning bij haar, maar meer rust in mezelf. Ik voelde hoe ik bijna volledig teruggezogen werd in mijn verdriet, maar door hardop te zeggen “het is verdrietig”, erkende ik mijn gevoel en mocht het er zijn, zonder dat het me overnam.
Buiten pakte ik mijn fiets en moest ik eerst even goed doorademen. De tranen welden op, want ja, het wás verdrietig. Ik liet me er niet door overmannen, maar liet wel twee tranen over mijn wangen rollen terwijl ik fietste. Ik erken het: ik vind het verdrietig, ik had het graag anders gezien, en dat gevoel mag er gewoon zijn.
Thuis bij Bruno kreeg ik wél de erkenning waar ik naar zocht. We konden meteen verbinden, want hij had iets soortgelijks meegemaakt op zijn werk: iemand die hij lang niet had gesproken en net vader was geworden, vroeg naar onze zwangerschap. Blijkbaar denk je soms dat iedereen om je heen het verdrietige nieuws inmiddels wel weet, en dan word je alsnog verrast door verdriet op een moment dat je het niet verwacht. Gelukkig kunnen Bruno en ik hier goed over praten, en samen reguleren door elkaar vast te houden, dat werkt bij ons eigenlijk altijd. Bruno schreef er zelf ook over, vanuit zijn kant van het verhaal: rouwen op twee snelheden en wat de buitenwereld niet altijd begrijpt.
Het weekend: wandelen in de natuur bij Lage Vuursche en de Veluwe
Na zo’n emotionele ochtend was ik blij dat we zaterdagmiddag naar buiten gingen. We zijn heerlijk gaan wandelen in de natuur, in Lage Vuursche. Ik was daar nog nooit geweest, maar de groene omgeving en het schattige straatje met restaurantjes zorgden ervoor dat we ons helemaal konden uitwaaien.
Zondagochtend deden we het rustig aan: lekker lui, uitgebreid ontbijten, een beetje tv kijken en vooral niets moeten. Toch kregen we zin om er weer op uit te gaan. Tijdens het wandelen zaterdag hadden we het al over de Veluwe gehad, waar we samen nog nooit waren geweest. Dus reden we die zondag naar Ede. We lunchten aan de rand van de heide en wandelden daarna zeker twee uur.
Ik had jaren geleden nooit verwacht dat ik de natuur ooit zo zou gaan waarderen. Vroeger liep ik het liefst door een drukke stad, waarschijnlijk om zo min mogelijk naar binnen te hoeven keren, want ik wilde mijn eigen gedachten niet altijd horen. Tegenwoordig geniet ik er juist optimaal van.
Al is die rust niet altijd meteen te vinden. Ik hoor soms nog de onrust in mijn hoofd en mijn brein staat niet meteen stil, maar ook dat mag er zijn. Zaterdag voelde ik meer onrust dan zondag, en op zondag kon ik helemaal ontspannen en voelde ik me heerlijk vrij.
Maandag en dinsdag: werk, vakantiekriebels en mijn eerste Portugese les
Maandag en dinsdag waren drukke dagen op de groep, maar wel goede dagen. Druk, maar alles onder controle. De kinderen waren lief, en mijn collega’s en ik zijn goed op elkaar ingespeeld. Ik merk dat het werken op de groep me minder vermoet dan een tijd geleden, en dat voelt fijn. Af en toe kwam er wel een momentje van stress opzetten, vooral nu onze vakantie eraan komt. Ineens dacht ik: “Oh jee, er moet nog van alles gebeuren.” Gelukkig valt dat uiteindelijk altijd mee, en heb ik vaak genoeg ruimte om tussendoor even wat mailtjes weg te werken.
Dinsdagavond was een spannende avond, want ik had mijn allereerste Portugese les. Ik had er zin in, en tegelijk was ik best nerveus. Ik besloot om het gewoon op me af te laten komen, zonder me te veel druk te maken.
Het was leuk en pittig tegelijk. We zaten met een gemêleerd groepje van ongeveer twaalf mensen: een paar leeftijdsgenoten, een paar gepensioneerden, en de rest ergens daartussenin. Onze docente komt uit Lissabon en hamerde meteen in de eerste les op de uitspraak. Precies die uitspraak maakt het zo lastig! Maar gelukkig heb ik straks, tijdens onze vakantie, alle tijd in de auto om samen met Bruno te oefenen.
Ik weet van mezelf dat ik geen geboren taaltalent heb, maar met doorzettingsvermogen en wat discipline kom ik er wel. Het idee dat we in de toekomst misschien naar Portugal verhuizen, en dat ik dan de taal hopelijk een beetje machtig ben, maakt me extra gemotiveerd om te blijven leren. Ik kijk er nu al naar uit om samen met Bruno de taal eigen te maken, en om die straks te kunnen gebruiken als we bij zijn familie zijn.
Wat deze week mij weer leerde
Terugkijkend op deze week zie ik hoe close het allemaal bij elkaar zit: een feestje op het werk, een gebroken hart bij de kapper, een lange wandeling in de natuur, en de eerste woorden Portugees. Het rouwproces houdt zich niet aan een planning. Het duikt op wanneer het wil, tussen alle gewone dingen door.
Wat ik deze week vooral opnieuw leerde, is dat het erkennen van een gevoel in het hier en nu enorm belangrijk is. Maar minstens zo belangrijk is het om, terwijl je dat gevoel voelt, ook te blijven kijken naar de toekomst. Boosheid na een miskraam overvalt mij soms op de meest onverwachte momenten, zoals bij de kapper. Ik kan dat niet altijd voorkomen. Wat ik wél kan, is het leren herkennen, het benoemen, en mezelf eraan herinneren: ik heb een gevoel, ik ben niet het gevoel. Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik mezelf deze week weer voorhield. Bruno schreef zelf over hoe wij, ieder in ons eigen tempo, met dit verlies zijn omgegaan: rouwen op twee snelheden en wat de buitenwereld niet begrijpt.
Herken jij dat ook, dat verdriet of boosheid je overvalt op een moment dat je het totaal niet verwacht? Hoe ga jij daarmee om? Ik lees het heel graag hieronder in de reacties.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.