Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Over de pleister eraf trekken bij de schoonheidsspecialist, wandelingen in de agenda, lasagne met vrienden en een verborgen kerk op drie zolders
Hoe zorg je voor jezelf als de dagen donker worden en het verdriet soms nog zwaar is? Bij mij begon het deze week bij de schoonheidsspecialist, met een eerlijk verhaal dat ik me vooraf al had voorgenomen te vertellen. En het eindigde met een spontaan nachtje weg, een warme oliebol en een bezoek aan een schuilkerk in Amsterdam die je vanaf de straat nooit zou zien. Over de week ervoor, met paddenstoelen en vuurwerk, lees je in Dagboek 23.
Een woensdag voor mezelf, en de pleister eraf
Sommige weken vragen om vertraging. Woensdag is voor mij vaak de dag waarop ik bewust tijd en aandacht aan mezelf geef. Of dat nu bij de kapper is, de haptonoom, mijn coach of de schoonheidsspecialist. Zulke selfcare-momenten zijn voor mij echt essentieel om op te laden.
Het hoeft niet altijd een diep gesprek te zijn. Soms is stil zijn precies wat je nodig hebt: in het moment aanwezig zijn en je gedachten rustig voorbij laten kabbelen.
Deze week was het de beurt aan de schoonheidsspecialist, en daar zat wel een spannend randje aan. De laatste keer dat ik bij haar op de behandelstoel lag, was ik zwanger.
Ik had mezelf vooraf voorgenomen om er niet omheen te draaien. Gewoon meteen de pleister eraf trekken. Toen ze bij binnenkomst vroeg hoe het ging, zei ik het eerlijk:
“Pff, er is veel gebeurd. De laatste keer was ik zwanger, maar helaas is onze zwangerschap geëindigd in een miskraam. Fysiek gaat het gelukkig goed, maar mentaal is het soms nog zwaar.”
Er was meteen zoveel begrip en ruimte. En achteraf voelde het zo goed dat ik het verteld had. Door ons verhaal te delen, worden onze pijn én het bestaan van Luz erkend. Ik wil dat dat er in alle liefde mag zijn. Het is niet altijd makkelijk of natuurlijk, maar het hoort bij mijn proces.
Na dat gesprek kon ik me overgeven aan de rust. En me heerlijk laten vertroetelen.
Donkere dagen, en onze wandelingen in de agenda
Donderdag en vrijdag stonden weer in het teken van werk. De donkere dagen zijn nu echt aangebroken. Het is donker als je van huis gaat, en donker als je weer thuiskomt.
Het is dan heel verleidelijk om met thee en kaarsjes binnen te blijven zitten. Maar mijn valkuil is dat ik dan helemaal niet meer beweeg.
Mijn geheim deze winter? Ik zet onze wandelingen tegenwoordig echt in de agenda, en ik houd me daaraan. Elkaar daarin motiveren is echt een must. Anders winnen de warme bank en de deken het toch.
Lasagne, lachen en verse eieren bij de boer
Vrijdagavond kwamen er vrienden eten. Omdat we de lasagne donderdag al hadden voorbereid, kon ik me na het werk rustig opfrissen.
Het werd een heerlijke avond. We merkten hoe fijn het is als je in een vriendschap niet alleen persoonlijke en diepe zaken kunt delen, maar ook kunt lachen en verbinden over luchtige dingen. Onze vrienden raakten zelfs helemaal geïnspireerd door onze nieuwe hobby: langs boerderijen rijden voor verse eieren en lekkere kaasjes. Dat soort gesprekken geven echt weer nieuwe energie.
Een nachtje weg en een schuilkerk in Amsterdam
Zaterdag hadden we zin om te winkelen, dus reden we naar de fashion outlets in Amsterdam. Het was er heerlijk rustig, en we scoorden allebei een leuke nieuwe outfit.
We besloten er meteen een nachtje Amsterdam aan vast te plakken. Zo’n spontane overnachting voelt voor ons echt als een minivakantie. Precies wat we soms nodig hebben om even te ontsnappen aan de donkere wintersleur.
Na de lunch wandelden we naar een wel heel bijzondere plek: Museum Ons’ Lieve Heer op Solder, een schuilkerk midden in Amsterdam.
Wist je dat…
- het een echte 17e-eeuwse schuilkerk is? In 1661 kocht de katholieke koopman Jan Hartman het grachtenpand en liet hij er een kerk in bouwen. Katholieken mochten hun geloof toen niet in het openbaar belijden, dus kwamen er kerken verborgen achter gewone woonhuisgevels.
- de kerk verdeeld is over drie panden? Om genoeg ruimte te maken voor de kerkzaal werden de zolders van drie naast elkaar gelegen huizen met elkaar verbonden.
- je er van buiten niets van ziet? Vanaf de straat lijkt het een gewoon huis. Kerkgangers glipten vroeger heel onopvallend via een steegje aan de zijkant naar binnen.
- het na het Rijksmuseum het oudste museum van Amsterdam is?
Het was ontzettend indrukwekkend om door de historische kamers en over de smalle trappen omhoog te klimmen, naar de verborgen kerk op zolder. Op de terugweg trakteerden we onszelf op een warme oliebol. En we genoten gewoon van het struinen door de stad, en van het samen zijn.
Zondag sloten we het weekend af in Almere, met een frisse wandeling in de buurt en een rustige middag op de bank.
Portugees verstaan, en die nasale klanken
Maandag en dinsdag vlogen voorbij op het werk. Dinsdagavond was het weer tijd voor mijn Portugese les.
Ik merk dat het verstaan me stap voor stap wat makkelijker afgaat. Zolang het over wonen en werken gaat, snap ik het. De uitspraak en die moeilijke nasale klanken blijven een uitdaging, maar ik blijf stug dooroefenen.
Het was een week met een lach en een traan. Hij begon bij de schoonheidsspecialist, waar ik eerlijk vertelde over onze miskraam, en eindigde in een schuilkerk in Amsterdam en struinend door de stad, met een oliebol in de hand. Maar vooral was het een week vol zachtheid, beweging en fijne herinneringen samen. Hoe het voelde om ons verhaal over Luz te delen, schreef ik ook in Dagboek 21.
Wat mij deze donkere week zacht hield
- Eerlijk vertellen hoe het gaat, als je dat wilt. Ik had me vooraf voorgenomen de pleister eraf te trekken, en achteraf voelde dat zo goed.
- Een vast moment voor mezelf, bij de kapper, de haptonoom, mijn coach of de schoonheidsspecialist. Soms is stil zijn al genoeg.
- Wandelingen in de agenda zetten en elkaar motiveren, anders winnen de bank en de deken.
- Het eten een dag eerder voorbereiden als er vrienden komen, zodat je na het werk rustig kunt opfrissen.
- Er spontaan een nachtje weg aan vastplakken. Het voelt als een minivakantie.
Wil je lezen hoe mijn partner deze maanden beleeft? Dat deelt hij op papaboven40.nl, bijvoorbeeld in Rouwproces man.
Liefs,
Sheila
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
