Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Over een dag zonder planning, vergeten kokosmelk, paddenstoelen en vuurwerk, en hardop Portugees oefenen als niemand meeluistert
Hoe laad je jezelf op als de dagen korter worden? Bij mij zat het deze week in een woensdag zonder planning, in de zon op mijn huid tijdens een avondwandeling, en in een zaterdag wandelen op de Utrechtse Heuvelrug met mijn fototoestel in de hand. En ergens tussendoor oefende ik hardop Portugees, iets waar ik me nog steeds een beetje voor schaam. Over de week ervoor, en hoe ik leerde bij de feiten te blijven, lees je in Dagboek 22.
Een vrije dag zonder planning, en de kokosmelk die thuisbleef
Woensdag was het echt tijd om te ontspannen en uit te rusten. Ik ga er erg lekker op als ik vooral geen planning heb. In mijn hoofd stonden allerlei dingen die ik wilde doen, maar ik deed alles op mijn gemak.
Serie kijken, de was opvouwen, stofzuigen en dweilen, af en toe op pauze en het bed opmaken. Zo ga ik te werk op zo’n dag. Ik liep ook nog even langs de Action voor wat kleine dingetjes, en deed vooral alles op het moment dat ik er zin in had. Als ik geen planning heb, voelt het altijd heel vrij, alsof ik alles aankan. Dan tank ik echt even bij.
Voor het avondeten wilde ik curry maken. Ik had een lijstje mee naar de supermarkt en kwam thuis met alles wat erop stond. Alsof Bruno het wist, vroeg hij of ik kokosmelk had gekocht. Oeps. Het hele lijstje in huis, maar de kokosmelk vergeten.
Zo werd de vergeten kokosmelk een wandeling naar de supermarkt, samen, terwijl het zonnetje heerlijk scheen. Dat was echt even fijn. Na de curry, die echt heerlijk was, liepen we nog een rondje. Het was een vrije dag die compleet voelde: van ontspannen naar productief, naar beweging, en weer terug naar ontspannen.
Productief druk, en een herfstochtend die zwaarder voelde
Donderdag en vrijdag waren weer drukke werkdagen. Donderdag zat vol met vergaderen, administratie en coachgesprekken. Productief druk, maar fijn. ’s Avonds liepen we onze dagelijkse wandeling, en wat was het weer lekker. Jammer dat het geen zomer is, maar als het dan herfst moet zijn, dan maar op deze manier: droog en helder.
Vrijdag begon vroeg. Om zes uur opstaan, en wat had ik het zwaar. Misschien waren het de donkere herfstdagen die het opstaan moeilijker maken, of een wat onrustige nacht. Ik wist het niet zeker. Maar ik zette mijn beste beentje voor.
Wat me erdoorheen hielp, was het vooruitzicht op de avond. Bruno en ik zouden er samen op uit gaan, lekker wat eten en wandelen. Daar had ik echt zin in, en dat gaf me de energie om ook de rest van de dag door te komen.
En zo voelde het ook. De zon op mijn huid, een wandeling in frisse lucht die niet al te koud was. Het voelde alsof ik me echt even oplaadde.
Wandelen op de Utrechtse Heuvelrug, tussen de paddenstoelen
Zaterdag wilde ik mijn fototoestel eens goed uitproberen. En het wandelen houden we erin, dus zochten we in de app AllTrails naar een leuke route. Het werd wandelen op de Utrechtse Heuvelrug.
Het was echt super mooi, met veel paddenstoelen langs de route. Onderweg kwamen we een heel leuk tentje tegen voor een heerlijke lunch. Ik nam een broodje kroket, Bruno een broodje hertenrosbief.
Het personeel had ons al voorbereid dat het even kon duren, omdat de keuken het erg druk had. Uiteindelijk viel dat mee. Het was een toplocatie, met een heerlijke keuken en een mooi uitzicht.
Vuurwerk boven het water en eieren bij de boer
In Almere was het Diwali-festival, en om half negen ’s avonds zou er een vuurwerkshow zijn. Die wilden we graag zien. Dus maakten we nog een korte wandeling naar een plek met uitzicht op het water, want daar zou de show worden afgestoken.
Wauw, wat was het mooi. We hebben echt even staan genieten samen, en tussendoor de camera nog getest. Twee vliegen in één klap.
Zondag deden we het rustig aan. De eitjes waren op en we hadden zin in een lekker kaasje, dus gingen we weer langs verschillende boerderijen. We kwamen thuis met twintig eieren en een stukje fenegriekkaas. Het is echt een nieuwe hobby geworden, en elke keer weer een beleving. Eerder reden we zo langs de boeren op zoek naar knoflook, dat lees je in Dagboek 21.
Hardop Portugees, en een beetje onbeschaamd
’s Avonds ging Bruno eten met vrienden. Voor mij een kans om even mijn Portugees te oefenen.
Ergens voel ik me toch een beetje beschaamd als ik hardop Portugees praat. Maar zo, helemaal alleen, kon ik even goed oefenen. Hardop en onbeschaamd. Sort of.
Ik weet eigenlijk niet waar ik me zo druk om maak. Iedereen in de les doet het voor het eerst. Toch kan ik het niet helemaal loslaten. En die nasale klanken zijn gewoon echt heel moeilijk.
Maandag en dinsdag waren lekkere werkdagen. Maandag lukte de avondwandeling goed en genoten we van het weer, het was echt een goede temperatuur. In de middagpauze had ik al een rondje gelopen met een collega. Echt heerlijk als de teller aan het eind van de dag op 16.000 stappen staat, terwijl ik niet op de groep heb gewerkt maar op kantoor.
Dinsdag is het altijd wat meer haasten om op tijd te zijn voor de Portugese les, dus geen wandeling. Dat was niet erg. De les was leuk en vernieuwend. Door het luisteren naar de rollenspellen herken ik steeds beter woorden, in ieder geval de woorden die we veel gebruiken in de les, over werken en wonen. Voor ik het weet, wordt het wat.
De week begon met een vrije dag die compleet voelde. Daarna laadde ik op in de zon, tussen de paddenstoelen op de Utrechtse Heuvelrug en onder het vuurwerk boven het water. En op zondagavond, alleen thuis, praatte ik hardop Portugees. Een beetje onbeschaamd.
Wat mij hielp opladen deze week
- Een dag zonder planning. Alles wat in mijn hoofd zat, maar op mijn eigen tempo en met pauzes wanneer ik er zin in had.
- Iets om naar uit te kijken op een zware dag. Voor mij was dat een avond samen eten en wandelen.
- Een rondje lopen in de pauze, ook op een kantoordag.
- Een route zoeken in een wandelapp en iets meenemen wat je wilt uitproberen, zoals mijn fototoestel (affiliatelink).
- Hardop oefenen als niemand meeluistert, zeker als je je er net als ik een beetje voor schaamt.
Wil je lezen hoe mijn partner deze maanden beleeft? Dat deelt hij op papaboven40.nl, bijvoorbeeld in Rouwproces man.
Hoe laad jij op in de herfst: met een dag zonder planning, een wandeling in de zon of juist iets heel anders?
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.
