Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Over de spagaat van herpakken, mild zijn voor jezelf en het vinden van lichtpuntjes in het alledaagse
Ik stond in de badkamer met een stapel maandverband onder mijn arm en wist even niet wat ik voelde. Daar was hij dan. Zomaar op een woensdag, zonder aankondiging.
Wat ik daarna deed, deed jij misschien ook: ik vloog het internet op en typte “eerste menstruatie na miskraam” in. Ik kwam uit bij forumdraadjes van jaren geleden en bij ziekenhuispagina’s die klopten maar koud aanvoelden. Wat ik zocht, vond ik nergens. Iemand die het gewoon vertelde, in de week waarin het gebeurde.
Dit is die week. Met het verlies van Luz nog vers, met werk dat doorging, met een strand en een appeltaart ertussendoor. En met dat ene moment dat alles kantelde.
Je bent hier waarschijnlijk omdat je ergens van schrok. Van de kleur, van de hoeveelheid, of van hoe hard het aankwam dat je lichaam gewoon doorgaat. Dat schrikken zegt niets over hoe goed je het doet.
Twee stappen vooruit en drie achteruit
Ups and downs. Dat is wat ik zeg als mensen vragen hoe het gaat, en het is de eerlijkste samenvatting die ik heb. Al voelt het vaak eerder als twee stappen vooruit en dan weer drie achteruit.
De week begon met twee werkdagen die voorbijvlogen. Op sommige momenten ga ik helemaal op in mijn werk en denk ik: wat ben ik goed bezig. En dan kom ik thuis, of ik heb een moment van bezinning, en merk ik pas hoe overprikkeld ik ben.
Ik kan niet zeggen dat het goed gaat. Het gaat ook niet slecht. Licht en zwaar wisselen elkaar af zonder aankondiging, en geen van beide is een teken dat het de goede of de verkeerde kant op gaat. Dat is de bodem waarop die woensdag landde.
Woensdag: eerst de coach, toen mijn eerste menstruatie na miskraam
Die ochtend had ik een gesprek met een coach over het zwangerschapsverlies. Ik had eerder een webinar gekeken en met een werkboek gewerkt, en daar een goed gevoel aan overgehouden. Een telefonisch gesprek van één op één leek me een waardevolle toevoeging.
Ik heb mijn verhaal gedeeld. De zwangerschap, de stilgevallen echo, de bevalling, en hoe ik vind dat ik sneller moet herstellen.
In het werkboek stond een opdracht over belemmerende overtuigingen. Alleen al het opschrijven was verhelderend. Maar ze hardop bespreken, en dan per stuk kijken of ze echt waar zijn en wat de redenen zijn dat ze níét waar zijn, dat was van een andere orde. Het is verbazingwekkend hoe ik terugval in streng zijn voor mezelf. Ik had dat in het verleden aardig losgelaten. Het verlies van Luz zette het zo weer terug.
Ik voelde herkenning en erkenning, en daarna voelde ik me lichter. En diezelfde dag begon mijn eerste menstruatie na de miskraam. Alsof mijn lichaam had staan wachten tot ik erover had gepraat.
Ik schrok, want hij was anders dan anders. Het vloeien was heftiger dan ik gewend was. Ik verschoonde om de twee uur en dat kende ik niet van mezelf. In mijn achterhoofd hield ik dat ik de verloskundige moest bellen als het echt zo hevig bleef. Confronterend was het. Ik heb er die dag veel over nagedacht.
Wat er bekend is over die eerste keer
De meeste vrouwen worden ongeveer vier tot zes weken na een miskraam weer ongesteld, soms later. Die eerste menstruatie kan heviger en langer zijn dan je gewend bent. Ook je cyclus mag daarna nog een paar maanden schommelen voordat hij zijn ritme terugvindt.
Thuisarts.nl houdt ongeveer vijf weken aan en zegt er meteen bij dat het bij sommige mensen later is. Het Radboudumc noemt vier tot zes weken. Die spreiding is geen slordigheid van de bronnen. Zo breed is het gewoon.
Dat het heviger kan zijn, heeft te maken met je baarmoederslijmvlies. Dat is tijdens de zwangerschap opgebouwd en moet zich opnieuw instellen. Daar komen de hormonen bij, die langzaam dalen. Veel vrouwen voelen zich in die weken moe en lusteloos. Dat zit niet tussen je oren.
Ik noem hier bewust niet mijn eigen aantal weken. Dat is precies het getal waarmee je jezelf gaat vergelijken, en vergelijken is het laatste wat je nu nodig hebt. De spreiding is breed, en dat is het hele punt.
Ondertussen ging de week gewoon door
Dat is misschien wel het gekste eraan. Terwijl dit speelde, ging alles gewoon door.
Donderdag en vrijdag stonden in het teken van coachen. Van locatie naar locatie, van groep naar groep. Leuk en interessant, en ik moest er daarna even van bijkomen. Ik had voor die week een extra coachdag ingepland en besloot het de week erna rustiger aan te doen. Niet omdat ik het niet kan. Ik deed het en ik was sterk terwijl ik het deed. Maar mijn hoofd zit vol met verwerken, en dan is het vermoeiend om daarnaast veel indrukken op te nemen en intens werk te verzetten.
Zaterdag zijn we naar het strand bij Kijkduin gegaan. Zonnig en winderig, en daardoor heerlijk rustig. We hebben geluncht, gewandeld en goede gesprekken gevoerd. Soms word ik op zo’n dag ineens overvallen door emotie en kan ik mezelf moeilijk verwoorden, maar Bruno en ik komen altijd weer bij elkaar terug.
Onze vakantie stond voor de deur, maar een echte keuze voor een bestemming hadden we nog steeds niet gemaakt. En dat was niet voor niets. Eigenlijk zou ik nu rond de 20 weken zwanger zijn geweest. In gedachten zag deze vakantie er heel anders uit: een babymoon, ons allerlaatste reisje met z’n tweeën voordat onze wereld voorgoed zou veranderen. Ik had mijn toekomst in mijn hoofd al helemaal uitgestippeld en zelfs over die bijzondere reis al gefantaseerd. Dat het nu een heel andere lading kreeg, maakte nadenken over de invulling ervan soms enorm pijnlijk.
Toch begon het tijdens het wandelen over het strand weer heel voorzichtig te kriebelen. Die avond op de bank hebben we de knoop doorgehakt: we gaan naar Hongarije. Een nieuwe plek om samen herinneringen te maken, precies zoals we zijn. Zondag kregen we familievrienden op bezoek. Het is bijzonder om te praten met iemand die mijn moeder goed heeft gekend. Ik had een taartje gemaakt met appel en speculaaskruiden, en dat viel in de smaak. Ook het delen van ons verhaal over Luz en de herkenning die zij ons gaven was fijn.
Bij die taart hoorde koffie uit ons nieuwe apparaat. Ons oude was stuk gegaan en we hebben zitten uitzoeken wat voor ons zou werken. Met cups zit je al snel rond de 25 cent per kopje, met gemalen koffie rond de 11 cent, en met z’n tweeën drinken we er makkelijk zes op een dag. Het werd de De’Longhi Dedica Style EC685. We zijn er nog niet helemaal handig mee, maar het is een hele belevenis om een bakje te maken en daar echt even voor te gaan zitten.
“Ik zet die appeltaart en die koffie er niet zomaar bij. Dat is precies hoe het gaat. Je bent aan het rouwen én je zoekt een koffieapparaat uit. Allebei tegelijk, en het een maakt het ander niet minder waar.”
Het kantelpunt kwam van Bruno
Zondag zat mijn menstruatie erop. Achteraf viel het binnen de perken: extra verschoningen, maar geen doorlekken. Op het moment zelf weet je dat niet, en dat is precies het vervelende eraan. Je hebt geen ijkpunt.
Ik liep sip rond met die maandverbanden onder mijn arm. En Bruno zei hoe fijn het eigenlijk is dat mijn lichaam werkt. Dat ik gewoon menstrueer.
Eerlijk? Ik wilde dat op dat moment helemaal niet horen. Ik wilde even lekker balen in zelfmedelijden. Maar het bleef hangen en het deed me goed. Zo’n nuchtere opmerking op het juiste moment kan een dag kantelen: mijn lichaam werkt gewoon, ook als de rest van mij nog niet meedoet.
Sindsdien kijk ik er anders naar. Blij dat mijn lichaam werkt en verdrietig dat het werkt, allebei tegelijk. Als jij dat ook voelt: dat mag.
Wanneer je wél even belt
Er zijn signalen waarbij je niet moet afwachten.
- Bloedverlies dat aanhoudend hevig blijft of waarbij je doorlekt.
- Koorts vanaf 38 graden.
- Pijn die niet afneemt of steeds terugkomt.
- Als je na zes tot acht weken nog helemaal geen menstruatie hebt gehad.
Daar komt er wat mij betreft één bij, en die staat gelukkig gewoon op Thuisarts: bel ook als je je zorgen maakt. Je hoeft geen meetbaar symptoom te hebben om je verloskundige of huisarts te mogen bellen. Ongerustheid is een reden op zich.
Hoe de week eindigde
Zondagavond een lange wandeling om op te laden. Maandag en dinsdag vlogen voorbij, en ondanks dat de energie er nog niet helemaal is, begin ik mijn draai weer te vinden. Dinsdagavond hebben we verder gepland voor de reis: eerst twee nachten in Praag, daarna door naar Boedapest. De rest laten we open. Ik houd onderweg een dagboek bij, zodat jullie kunnen meelezen.
Wat me het meest is bijgebleven van deze week, is niet de menstruatie en ook niet de koffie. Het is dat ik heb besloten mezelf niet meer te meten aan iemand anders. Ik ben geen ander. Ik ben Sheila en dit is mijn pad. Ik ben lief voor mezelf en ik laat me niets wijsmaken.
Je eerste menstruatie na een miskraam is een rare mijlpaal. Hij hoort bij het verlies en hij is tegelijk een teken dat er van alles nog gewoon doet wat het moet doen. Je hoeft daar niet één gevoel bij te kiezen.
💬 Hoe was die eerste keer bij jou?
Hoe heb jij die eerste periode of fysieke herstelperiode na een verlies ervaren? Ik lees het heel graag hieronder in de reacties, ook als je alleen maar wilt zeggen dat het rot was.
Inspiratie & Handige hulpmiddelen
Wil je praten met lotgenoten, thuis ontprikkelen of meer lezen over fysiek en mentaal herstel? Deze hulpmiddelen en organisaties bieden steun:
- Steun & Lotgenotencontact bij zwangerschapsverlies:
- Stichting Lieve Engeltjes & Freya: Waardevolle plekken voor herkenning, verhalen en contact met mensen die exact begrijpen hoe een verlies van binnenuit voelt.
- Mentale balans & Zelfcompassie:
- Werkboeken rondom Belemmerende Overtuigingen: Het actief opschrijven en bevragen van strenge gedachten helpt om zachter voor jezelf te worden in periodes van herstel.
- Bewuste rustmomenten in huis:
- De’Longhi Dedica Style EC685.BK Pistonmachine: Ons nieuwe koffieapparaat voor een bewust, heilig rustmomentje met verse gemalen koffie. Bekijk de machine op bol.com.
- Lichamelijke ontspanning & Zenuwstelsel:
- Magnesiumbisglycinaat & Kamille-ontspanningsthee: Fijn om na drukke werkdagen het zenuwstelsel te ontprikkelen en je lichaam te ondersteunen tijdens de hormonale schommelingen.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.