Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Geduld vragen van jezelf: Het herstel na een miskraam heeft tijd nodig
Na de twee halve dagen kantoorwerk brak mijn vaste, vrije woensdag aan. Normaal gesproken is dit een dag die ik volplan met allerlei afspraken, maar nu had ik hem bewust leeg gelaten. Bruno werkte thuis en ik probeerde vooral wat te ontspannen. Mijn lichaam deed pijn en mijn hoofd voelde nog overvol.
Het gesprek over Luz en wat zij voor ons had gewenst, had me geholpen; mijn gemoedstoestand was wat rustiger geworden. Maar mijn lichaam en geest voelden nog lang niet als de oude. Ook dat wilde ik er laten zijn en proberen te accepteren — ik kon het immers niet veranderen — al vond ik dat verdomd moeilijk.
Kleine lichtpuntjes in een rustige week
Ik besloot een kleine wandeling naar het centrum te maken, even langs mijn favoriete winkeltjes om mijn gedachten te verzetten. Die avond zou er een zonsverduistering te zien zijn, dus ging ik — lekker op het laatste moment — op zoek naar eclipsbrillen. Hoewel ik op het nieuws al had gehoord dat ze overal uitverkocht waren, wilde ik het toch proberen. Helaas vond ik ze niet, maar het gaf me even een doel en ik was er even tussenuit geweest.
Ik liep ook binnen bij mijn favoriete kristallenwinkel en kocht twee helende stenen: de Crazy Lace agaat en de bloemagaat, voor positiviteit en herstel (als je meer wilt weten over de werking van kristallen, kun je kijken op www.helder-kristal.nl, daar wordt alles heel duidelijk uitgelegd). Voor Bruno kocht ik een schattig kaartje met een halve maan van bergkristal en de tekst: ‘I love you to the moon and back’.
Soms maken deze kleine gebaren mij gewoon weer even mens. Iets kopen waar ik blij van word, of iets geven waar Bruno blij van wordt. Ik ben absoluut niet materialistisch; ik hoef geen spullen van honderden euro’s en ik hoef ook niet elke dag iets van twee euro te kopen om gelukkig te zijn. Maar af en toe iets moois uitzoeken en geven — hoe klein of voordelig ook — brengt een beetje licht.
De fysieke tol: Uitputting en aanhoudende hoofdpijn
’s Avonds kwam de pedicure aan huis voor een ontspannen moment. Ze zou eigenlijk zijn gekomen op de dag van ons ziekenhuisbezoek, dus hadden we de afspraak moeten verplaatsen. Ze was erg meelevend en vroeg lief hoe het nu ging. Ik vond het fijn dat ze oprechte interesse toonde, maar toen ze weg was, merkte ik dat ik dood- en doodmoe was.
Het is gek hoe het mensbrein werkt: je wilt niets liever dan begrepen worden, interesse voelen en liefde ontvangen — zeker op deze zware momenten. Maar het vergt tegelijkertijd ontzettend veel energie om erover te praten, terwijl mijn energieniveau toch al zo laag is. Tel daar de aanhoudende hoofdpijn bij op, en het is gewoon heel veel.
Over die hardnekkige hoofdpijn had ik al contact gehad met de verloskundige. Zij legde uit dat te veel paracetamol de hoofdpijn juist in stand kan houden of kan triggeren — ‘medicatie-geïnduceerde hoofdpijn’ noemen ze dat, waarbij je lichaam aan de pijnstiller went en weer pijn geeft zodra hij uitwerkt. Ze adviseerde me om een poosje helemaal te stoppen met paracetamol. Dat advies heb ik maar opgevolgd.
Schrikken van de dokter: De realiteit achter de operatietafel
De laatste twee dagen van de werkweek stond ik weer op de groep: twee halve dagen. Hoe moe ik na de kantoordagen al was, na de uurtjes op de groep was die vermoeidheid in het kwadraat. Vanwege de aanhoudende hoofdpijn belde ik opnieuw de dokter. Zij kwam met een heel ongenuanceerd verhaal over hoe je “wordt opgehangen aan je benen” tijdens een curettage, waardoor er veel gewicht op je schouders en hoofd komt te staan. Tel daar alle emoties bij op, en de hoofdpijn was volgens haar heel logisch.
Ik schrok enorm van dit telefoongesprek. Hoe oneerbiedig en lomp zij sprak over ‘opgehangen worden’… ik kon er even niets tegenin brengen. Later ben ik het zelf rustig gaan opzoeken om de medische kant beter te begrijpen. Tijdens een curettage lig je in beensteunen en wordt de operatietafel licht gekanteld voor beter zicht. Omdat je onder narcose bent en al je spieren volledig ontspannen zijn, rust al het gewicht ongemerkt een hele tijd op je schouders en nek. Dat zorgt achteraf voor flinke spierspanning in je nek- en schoudergordel. Het klonk gelukkig een stuk minder eng dan hoe de arts het verwoordde, maar de fysieke impact was er niet minder om.
Het is dus een kwestie van volhouden.
Het weekend: Bewust doseren en een herstelmassage
In het weekend hebben we zo min mogelijk gepland om echt even bij te komen. We hebben wat gewandeld, een korte verjaardag bezocht waar we niet te lang zijn gebleven, en een massage geboekt. Het is voor ons allebei nog erg vermoeiend, dus we doseren onze energie zo veel mogelijk.
Omdat een diepe lichaamsmassage wordt afgeraden als je nog herstelt van een ingreep, koos ik heel bewust voor een lichte aromamassage van de benen, armen, bovenrug, schouders, nek en het hoofd. Mijn onderrug en buik liet ik uitdrukkelijk overslaan; ik wilde mijn herstellende baarmoeder en bekken absoluut niet forceren of extra prikkelen.
De massage zelf was ontzettend fijn, maar daarna werd de hoofdpijn juist weer erger. Achteraf eigenlijk heel logisch: wanneer je langdurig vastgezette spanning in je nek- en schouder spieren ineens los kneedt, verandert de bloedtoevoer naar je hoofd en reageren je spieren met een tijdelijke ‘reactieve’ hoofdpijn.
Het is een constante balans zoeken tussen ontspannen en weer opbouwen. Dan af en toe toch maar weer heel gedoseerd een paracetamol. Het herstel vraagt simpelweg om veel geduld.
Opnieuw op de groep: De grens tussen willen en kunnen
Na het weekend stonden er weer twee opeenvolgende werkdagen op de planning: maandag en dinsdag. Het idee dat ik ditmaal niet meer de vrijheid had om na een halve dag gewoon naar huis te gaan, maakte het van tevoren best beladen. Ik wil zo graag terug naar het normale leven, maar ik wil me al helemaal niet voorbijlopen om achteraf te moeten concluderen dat ik er weer volledig af lig.
Uiteindelijk maakte ik de afspraak om op maandag een halve dag te werken en op dinsdag een hele. Vanwege de vakantieperiode stond ik op dinsdag ingedeeld met een collega die niet vast op de babygroep werkt. Dat betekende dat de eindverantwoordelijkheid grotendeels bij mij lag. Dat vond ik spannend: kan ik dit eigenlijk al wel aan? Ik nam me voor om er zo positief mogelijk in te stappen en niet te streng te zijn voor mezelf.
Tot drie uur ’s middags dacht ik nog: wat lekker dat ik weer zo productief bezig ben! Maar tegen vier uur was ik compleet gesloopt en kwam de hoofdpijn weer in het kwadraat terug. Zes uur was op dat moment nog heel ver weg, maar ik heb me erdoorheen gesleept. Maandag was ik bij thuiskomst erg moe en heb ik even geslapen, maar dinsdag was ik zo leeg dat ik letterlijk geen boe of ba meer kon zeggen van uitputting.
Herkenning bij lotgenoten en de kracht van schrijven
Op maandagavond keek ik naar een webinar over zwangerschapsverlies. Het idee dat je kunt praten met vrouwen die precies hetzelfde hebben meegemaakt, voelt voor mij erg fijn. Ik ken inmiddels wel wat mensen die een miskraam hebben doorgemaakt en daar praat ik nu af en toe mee, maar het idee van een veilige setting waarin je met weinig woorden meteen begrepen wordt, spreekt me enorm aan.
Gecombineerd met een coachingsprogramma en een journal denk ik dat me dit erg kan helpen. Het schrijven van dit dagboek brengt me nu al zoveel rust en ordening, dus professionele begeleiding kan daar alleen maar een waardevolle aanvulling op zijn.
Lotgenotencontact & Zelfzorg tips
- Coaching bij zwangerschapsverlies: Mocht je zelf op zoek zijn naar ondersteuning of begeleiding rondom zwangerschapsverlies, dan is het account @empowerher_coaching op Instagram zeker het bekijken waard.
- Journals: Als je net als ik liever schrijft om je gedachten te ordenen, zijn er prachtige invulboeken en journals verkrijgbaar die je helpen bij het verwerkingsproces op je eigen tempo.
Hoe bewaak jij je grenzen wanneer je weer opbouwt na een emotionele of fysieke periode?
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.