Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Samen naar de coach en de zoektocht naar verbinding
Het verwerken van de miskraam van onze kleine Luz is een proces dat we niet alleen ieder voor ons doorlopen, maar ook samen als partners. En hoewel de liefde tussen Bruno en mij ontzettend sterk is, brengt samen rouwen en open communiceren soms de nodige uitdagingen met zich mee. Woensdag gingen we daarom samen naar mijn coach. Het voelde heel fijn dat we konden praten met een onpartijdige professional die ons net even wat handvatten kon meegeven om elkaar weer wat beter te begrijpen.
Mijn aandacht erbij houden en mijn emoties reguleren vergt momenteel nog erg veel energie. Na het gesprek namen we dan ook bewust de tijd om te ontspannen en samen te lunchen. Om ook aan mijn persoonlijke verwerkingsproces te werken, besloot ik ’s middags wat opdrachten te doen over zwangerschapsverlies. Ik dacht bij mezelf: goed bezig, maar het was achteraf gezien toch een tikkeltje veel op één dag. Een stille wandeling daarna bracht ons met weinig woorden weer even samen bij.
Mijlpalen op kantoor en het vinden van avondrust
Donderdag en vrijdag stonden er weer twee werkdagen op de planning als pedagogisch coach op kantoor. Om toch naar mijn lichaam en geest te blijven luisteren, focuste ik me volledig op alle administratie. Ik heb de dagen zo goed als vol gemaakt, wat voor mij echt aanvoelde als een mijlpaal. Ondanks dat ik bij thuiskomst erg moe was en echt bij moest komen, was ik dankbaar dat het zo goed was gegaan.
Om ’s avonds echt te ontspannen pak ik er een lekkere kop thee bij van Holland & Barrett en laat ik alle schermen bewust uit. Ook de app Headspace is voor mij momenteel een echte aanrader om weer terug in mijn lichaam te komen. Deze app, ontwikkeld door voormalig boeddhistisch monnik Andy Puddicombe en Rich Pierson, maakt meditatie heel toegankelijk. Het helpt me om gedachten en emoties te laten zijn zonder ze meteen te willen controleren.
Daarnaast blijft journalen heel fijn voor mij. Of het nu is voor de website, mijn dagboek of artikelen: schrijven geeft me ontzettend veel rust. Op bol.com vind je veel mooie invulboeken of blanco dagboeken. Die invulboeken vind ik erg prettig; ze laten je net weer anders naar je dag of je gevoel kijken.
Een bijzondere verjaardag en een staycation in Amsterdam
Vrijdag bereikte mijn oom de bijzondere leeftijd van 70 jaar! Dat vierden we zaterdag met de hele familie. Zijn kinderen hadden een fantastische boottocht geregeld door zijn geliefde Amsterdam. Twee uurtjes varen door de grachten; we vertrokken helaas met wat regen, maar na een poosje werd het droog en hebben we volop genoten van de mooie stad. Na afloop zijn we gaan eten bij een fijn restaurant.
Na de werkweek en het feit dat ik simpelweg nog niet helemaal de oude ben, hielden Bruno en ik het na een paar uurtjes voor gezien. Omdat Bruno zijn woning in Amsterdam nog heeft, waren we met de Check-scooter zo thuis en konden we lekker op de bank ploffen. Na een paar maanden weer een nachtje in Amsterdam voelde echt als een gezellige staycation. Alhoewel het huis wat ons betreft al te lang te koop staat en ons onnodig op kosten jaagt, was het dit weekend erg fijn.
Zondag werd een dag van totale ontspanning. Mijn lichaam is aardig hersteld en ik durfde een volledige Thaise massage weer aan. We boekten een heerlijke duo-massage van 90 minuten en deden verder wat licht huishouden, maar vooral heel veel ontspannen.
Het werk op de groep: Aftasten, overprikkeling en goedbedoelde adviezen
Maandag en dinsdag werkte ik weer op de groep, wat opnieuw een intense zoektocht was naar de juiste balans. Maandag werd onverwacht erg hectisch toen een collega plotseling naar huis moest en we direct moesten schakelen om haar te vervangen. Om de chaos compleet te maken was er ook een klusjesman bezig, wat voor behoorlijk wat onrust zorgde bij de kindjes die dat toch wel erg spannend vonden. Aan het einde van de dag voelde mijn hoofd compleet overvol van alle prikkels, al bleef ik er op dat moment rationeel onder en werd ik niet direct emotioneel. Dinsdag raakte me echter wel op een diepere laag. Een collega gaf me vanuit alle goedheid het advies om me misschien voor 50% ziek te melden, omdat ze zag dat het me soms zwaar viel. Hoewel ontzettend lief en zorgzaam bedoeld, zorgde dat bij mij juist voor een bezwaard gevoel. Ik wilde zo graag uitleggen dat het voor mij momenteel een kwestie is van aftasten en uitproberen: het is niet zo dat het me niet lukt, maar mentaal vraagt het simpelweg nog veel energie. Het bleek op dinsdag op kantoor ook nog best lastig om de groep gevoelsmatig helemaal los te laten. Ik gaf mijn collega’s mee dat ze me bij drukte altijd mochten roepen en sprong op de piekmomenten bewust even bij om te ondersteunen.
Van belemmerende overtuiging naar de ‘nieuwe Sheila’
Mijn oude gewoonte om altijd maar door te willen gaan en vooral voor de ander te zorgen, kwam deze week zo nu en dan weer om de hoek kijken. Maar tijdens mijn cursus over zwangerschapsverlies ging ik aan de slag met een waardevolle opdracht om belemmerende overtuigingen om te buigen naar een positieve, dragende waarheid. Mijn grootste belemmering was de gedachte: ik moet zo snel mogelijk weer de oude worden. Via de cursus leerde ik omschrijven waarom het juist waar is dat ik níét meer die oude ben. Van ‘de oude Sheila’ — die altijd maar doorging en zichzelf wegcijferde — neem ik bewust afscheid. De ‘nieuwe Sheila’ accepteert haar gevoelens precies zoals ze in het hier en nu komen en geeft het verwerkingsproces het tempo dat het nodig heeft. Ik accepteer dat dit herstel gaat met vallen en opstaan, en dat het aangeven van mijn grenzen daarin cruciaal is. Ik ben niet meer de oude, ik ben een nieuwe Sheila: de mama van Luz, in rouw om haar verlies en krachtig, alleen én samen met Bruno.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.