Dagboek 22. Belemmerende overtuigingen: leren bij de feiten blijven

Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.

Over een coach die me leert ademen, een familieopstelling, nieuwe nagels en een telefoon die eindelijk kwam

De woensdagen dat ik met mijn coach mag praten, koester ik. Ook al ben ik het niet altijd met haar eens, ze geeft me steeds nieuwe inzichten. Over de pijn die bij mijn groei hoort, over de rouw die ik doormaak en over wat ik gewoon meeneem in mijn dagelijkse bezigheden. Deze week sprak ze met me over belemmerende overtuigingen.

Emoties reguleren: even drie minuten ademen

Emoties reguleren blijft voor mij soms moeilijk. Ik merk dat ik dan de neiging heb om er niet over te praten en te doen alsof het niet bestaat. Kies ik er toch voor om erover te praten, dan wordt het vaak een heel pleidooi waarin ik mezelf verlies in de inhoud.

Bij mijn coach leer ik dat ik even drie minuten uit een gesprek mag stappen om te ademen, en daarna op het gesprek mag terugkomen. Even voelen wat er gebeurt, en dan doorgaan zonder overmand te raken door mijn emoties. Ik heb daar heel veel aan.

Het is dezelfde vraag als in de opdracht over belemmerende overtuigingen die ik bij mijn cursus over zwangerschapsverlies meekreeg: vond ik hier iets van op basis van feiten, of had ik het zelf bedacht?

Een week om bij te tanken: rode nagels, een vriendin en Somatic Yoga

Woensdagavond kwam de pedicure aan huis en voelde ik me weer helemaal op en top verzorgd, met donker rood-bruine nageltjes. Het is grappig hoe ik vroeger een hekel had aan rood en hoe ik daar steeds meer in verander. Ik probeer niet te oordelen maar bij mijn eigen gevoel te blijven. Nieuwe ervaringen kunnen nieuwe inzichten meebrengen. Soms past iets bij je en soms niet, en dat is helemaal prima.

De werkdagen op donderdag en vrijdag speelden zich af op kantoor, met mijn administratie en mijn werk als pedagogisch coach. Het waren goede, drukke dagen die zo voorbijvlogen.

Donderdagavond kwam een vriendin langs die ik al een poosje niet had gezien. Samen zitten, kletsen, niets moet en alles mag. Soms kruip ik het liefst elke avond met thee op de bank, onder het mom van opladen. Dat is ook opladen, fysiek en een beetje mentaal. Maar ouderwets kletsen en bankhangen is dat net zo goed, en die balans is belangrijk.

Ik ontdek ook welke behoefte bij welke vriendin past, en welke vriendin met mij meeverandert in mijn groei. Soms scheiden er wegen, soms niet. Hopelijk niet, maar als het gebeurt, is het niet anders. Ik heb dat in het verleden meegemaakt: ik groei, ik verander en ik spreek mijn behoefte uit. Als iemand met wie je al jaren bevriend bent zich daar niet in kan vinden, is het beter om geen energie te verspillen. Koester dan de tijd waarin je wel wat aan elkaar had.

Vrijdag was het weer tijd voor Somatic Yoga. Iets minder beladen dan de week ervoor, maar nog steeds emotioneel en vooral erg fijn. Over die eerdere les schreef ik in Dagboek 21. Na afloop dronken we een glaasje blauwe lotusthee en kletsten we nog even bij. Blauwe thee drink ik sowieso graag: de blauwe vlindererwtthee krijgen we ook altijd bij de Thaise massage.

We waren met z’n vijven, en allemaal van een andere nationaliteit. Je hoort daar andermans ervaringen en je kunt ervan leren: is dit iets voor mij, wil ik dit uitproberen, sta ik hier voor open? Alles mag en niets moet. Na de yoga voelde ik me ontspannen en rustig in mijn hoofd. Het is een echte ontlading, en het helpt me mijn lichaam nog beter te voelen.

Een familieopstelling en een wandeling bij de Kemphaan

Zaterdag stond er iets heel bijzonders op het programma: Bruno en ik deden samen een familieopstelling. Via internet hadden we iemand gevonden die dit doet, met een ruimte niet te ver bij ons vandaan. Onderweg voelde het spannend, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten en ook niet hoeveel mensen er zouden zijn. Met de begeleider erbij waren we met zeven mensen, in een mooie warme ruimte waar ik meteen een rustige energie voelde.

Over de ervaring zelf wil ik niet te veel delen. Het is echt een gevoel: er gebeurt iets met energie en dat kun je niet uitleggen. Ik zag een deel van mijn gezin van vroeger, met de gevoelens en emoties die erbij hoorden. Het van een afstand bekijken en er dan in stappen voelde bizar en tegelijk verhelderend. Ik had een vraag ingebracht, en daarom zag ik mijn hele gezin opgesteld. Je kunt ook meedoen als representant en een rol vervullen in andermans opstelling. Beide zijn mega bijzonder.

Verder hebben we die dag lekker ontspannen en gewandeld bij de Kemphaan. Het was onstuimig weer geweest, maar tijdens onze wandeling was het perfect. Toen we thuiskwamen, begon het te regenen. Dat had echt zo moeten zijn.

Belemmerende overtuigingen: mezelf bij de feiten houden

Terug naar wat ik mijn coach vertelde. Ik had een moeilijk gesprek gehad en was eigenlijk heel trots dat ik het rustig was aangegaan. Tegelijkertijd was ik streng voor mezelf. Ik ging een heel dialoog met mezelf aan over waarom het allemaal zo was verlopen en wat mensen van me dachten. Ik vulde het in. Het was op geen enkel feit gebaseerd.

Het gesprek zelf was prima verlopen, met hier en daar wat schoonheidsfoutjes. Maar de dialoog die ik met mezelf aanga, daar heb ik nog veel in te leren. Ik praat mezelf aan dat die ander me niet leuk vindt, dat ik van bepaalde dingen bewust niet wist en afzijdig werd gehouden, allemaal omdat niemand me aardig vindt.

Dan ga ik terug naar de situatie. Ik had een heel duidelijke vraag gesteld, en daar was niet op geantwoord. Als het echt zo zou zijn, zou het wel gezegd worden. Ik pas de regel toe om even te ademen: ik stap uit mijn hoofd, haal adem en denk terug aan wat er feitelijk heeft plaatsgevonden. Het is nog niet automatisch of routine, maar het gaat steeds beter.

Ik moet mezelf bij de feiten houden.

Zacht landen: een nieuwe telefoon, Portugees voor de klas en een vrije woensdag

Zondag deden we de wekelijkse boodschappen, weer langs de boeren. Bij de ene kochten we pompoenen, bij een buffelboer mozzarella. Eigenlijk wilden we zelf mozzarella maken. We hadden uitgezocht waar de buffelboer zat, maar toen we er aankwamen waren de flessen voor de melk op, dus konden we geen melk meenemen. Het was echt weer iets voor ons. Ach ja, dan maar de kant-en-klare.

Daarna gingen we nog even naar het centrum, want het werd tijd voor een nieuwe telefoon. Mijn oude raakte echt overvol en niets hielp meer, dus na vijf jaar was het zo ver. In de winkels vond ik de telefoon die ik wilde niet, dus bestelde ik hem online. Ik ben iemand die zo’n telefoon dan direct wil ophalen en hebben. Nu moest ik geduld hebben, en op die golf moet ik dan maar meebewegen.

Maandagavond was mijn telefoon er. Na al die jaren is het fijn om weer een telefoon met geheugen te hebben. Het was even een strijd om de eSIM geïnstalleerd te krijgen. Ik bleef de QR-code scannen en er leek niets te veranderen, maar na een paar uur werkte hij gewoon. Ik ben mega blij met mijn Xiaomi. Mooie foto’s hoeven nu niet alleen van Bruno’s telefoon te komen, en ik kan de hele dag selfies van goede kwaliteit sturen als hij aan het werk is.

Maandag en dinsdag waren fijne werkdagen, druk maar alles liep goed. Te veel stilzitten is niet fijn en te druk ook niet, en deze dagen waren in balans. Op de groep is het vaak hollen of stilstaan, maar dat ben ik na al die jaren gewend. Vooral op de babygroep slapen er soms veel kindjes, en soms moeten er kindjes uit bed gehaald en naar bed gebracht worden terwijl er ook nog gegeten moet worden. Dat maakt het werk juist fijn, want geen dag is hetzelfde.

Om mijn rust te behouden pak ik mijn tijd op de rustige momenten. Hete dranken drinken we niet op de groep, en ik laat mijn collega’s niet te lang alleen. Onze groep grenst aan de keuken, dus daar maak ik een kopje thee en drink ik hem op in het zicht van mijn collega’s, met af en toe een slokje en diep in- en uitademen. Is een dag toch erg onrustig en moet ik thuis ontprikkelen, dan maken we er een extra lange wandeling van.

Dinsdagavond was het weer tijd voor Portugese les. Na de vakantie en een weekje afwezigheid van de docent was het voor mij de tweede les en voor de andere studenten de vierde. Heel leuk, maar ook een uitdaging: ik mocht samen met een andere student direct voor de klas een dialoog in het Portugees voorlezen. Mijn uitspraak is nog niet zo geweldig, en voor de klas staan is niet iets waar ik om sta te springen, zeker niet als ik de groep en de taal nog niet zo goed ken. Het ging oké. Ik kreeg het er best warm van en voelde me ongemakkelijk, maar dat is niet gek als je iets nieuws leert en het hoort erbij.

Morgen is het mijn vrije woensdag en ben ik van plan goed uit te rusten. Het uur verschil, de donkere dagen en de storm van de afgelopen dagen maken me toch wat moe. Het schijnt goed weer te worden, dus de avondwandeling kunnen we weer oppakken. Maandag regende het pijpenstelen, en dinsdag lukte het niet vanwege Portugees. Fingers crossed.

Wat ik uit deze week meeneem, schreef ik zelf op: ik moet mezelf bij de feiten houden. Dat gaat nog niet vanzelf, maar het gaat steeds beter.

Wat mij helpt om bij de feiten te blijven

  • Stap even uit het gesprek om te ademen. Drie minuten mag.
  • Toets je belemmerende gedachten: baseer ik dit op feiten, of heb ik het zelf bedacht?
  • Ga in gedachten terug naar de situatie zoals die feitelijk was.
  • Pak je rustmomenten, bijvoorbeeld met een kopje thee en diep in- en uitademen.
  • Opladen mag ook ouderwets kletsen zijn, niet alleen bankhangen met thee.

Over het weer aan het werk gaan na de vakantie schreef ik in Dagboek 20. En hoe wij samen rouwen op twee snelheden, schrijft Bruno op papaboven40.nl.

Liefs,
Sheila

Twee harten, één reis

Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven