Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Golfbewegingen: rouw, fysieke uitputting, overprikkeling en het herstel na een miskraam
Sommige momenten voel ik me ineens een stuk lichter. En net wanneer ik denk dat de rust weer wat terugkeert, slaat het verdriet ineens in als een bom. In één klap word ik dan weer volledig overvallen door mijn gevoel. Het herstel na het verlies van onze kleine Luz blijkt geen rechte lijn omhoog, maar een continue golfbeweging waarin stilte en overprikkeling elkaar in hoog tempo afwisselen.
Het zoeken naar fysieke en mentale ontspanning
Woensdag ging ik naar de haptonoom. Zij heeft de bijzondere gave om mij altijd weer terug te brengen in mijn eigen lichaam en de opgebouwde spanning te verlichten. Met de aanhoudende hoofdpijn en het diepe verdriet van de afgelopen weken voelde het als de juiste stap om bij haar aan te kloppen.
Ze maakte mijn vastzittende nek los en legde haar hand heel zacht op mijn rug. Door die eenvoudige aanraking zakte ik weer uit mijn overvolle hoofd en terug in mijn lijf. Mijn zenuwstelsel ontspande zich merkbaar. Omdat de hoofdpijn me soms zo erg in de weg zit, gaf ze me het advies om toch wat pijnstilling te nemen op de momenten dat het ondraaglijk wordt. Ik ben van nature absoluut geen voorstander van medicatie — ik wil er liever niet aan wennen —, maar ik besloot haar advies op te volgen. En eerlijk is eerlijk: het bracht wel degelijk wat verlichting.
Die middag kwamen mijn neef en zijn vriendin langs. We hadden hen sinds de ziekenhuisopname niet meer gesproken, dus ze wilden heel lief hun steun betuigen met een prachtige bos bloemen. Hoe hartverwarmend die aandacht ook is, ik merk dat het me nog steeds ontzettend veel energie kost om actief een gesprek te voeren. Na hun bezoek voelde een wandeling in de buitenlucht dan ook als een noodzakelijke uitlaatklep. Samen met Bruno liep ik een klein rondje voor het eten om weer even op adem te komen.
Wanneer alles te veel wordt: Overprikkeling op het werk
Donderdag stond er een coachingdag op de planning met ons team van drie pedagogisch coaches. In principe zijn luisteren en actief meedenken werkzaamheden die mij goed liggen. Maar doordat er tussendoor ook andere collega’s binnen liepen met vragen en verhalen, merkte ik dat de emmer al snel overliep.
Mijn brein raakte compleet overprikkeld. Ik kon me nauwelijks meer concentreren, mijn hoofd bonkte van de hoofdpijn en ik was aan het einde van de dag compleet bekaf. Op zulke momenten bekruipt me de angst: hoe kom ik hier ooit weer bovenop?
Bij thuiskomst ben ik direct de keuken ingegaan om te koken, puur uit de vrees dat ik anders de puf niet meer zou hebben. Pas na het eten vond ik de rust om te aarden en bij jezelf te rade te gaan: wat gebeurt er nu precies en waarom komt dit zo heftig binnen?
De realiteit is dat mijn hoofd simpelweg boordevol zit met gedachten, emoties en onverwerkt verdriet. Als je daarbovenop probeert volwaardig mee te doen én overladen wordt met een constante stroom aan informatie, staat je systeem voortdurend op scherp. Werkelijk alles voelt op zo’n moment als té veel.
Stap voor stap: Een chaotische ochtend en de spiegel bij de coach
Vrijdagochtend begon ik rustig op kantoor, alleen. Mijn hoofd wilde wel, maar mijn lijf werkte tegen: de hoofdpijn was zo hevig dat opstaan al een opgave was. Om de chaos compleet te maken, gooide ik om zeven uur ’s ochtends een slok koffie over mijn witte shirt. Gevolg: omkleden en veel te laat op het werk aankomen.
De overprikkeling zat er nog vol in en mijn brein voelde aan als een chaotisch ADHD-systeem: overal een beetje aan beginnen en alles door elkaar doen. Toch gaf het alleen zijn me de ruimte om rustig de administratieve zaken op te pakken waar ik donderdag niet aan toe was gekomen. Zonder harde deadlines werkte ik gestaag door, en rond de middag was alles toch netjes af.
Direct vanuit het werk fietste ik door naar een afspraak met mijn eigen coach. De tijdsdruk en de opgelopen spanning zorgden ervoor dat ik er gejaagd en met een zwaar gevoel in mijn lijf binnenstapte. Mijn coach — die al op de hoogte was van de miskraam — zag mijn onrust meteen. Voordat ik van wal stak, vroeg ze me simpelweg om eerst een paar keer diep in- en uit te ademen.
Pas toen kwam de ontlading. Ik begon te vertellen. De hele route passeerde de revue: van de stilgevallen 13-wekenecho tot het ziekenhuis, de bevalling van Luz, de curettage onder narcose en de zoektocht naar mezelf in dit immense verdriet. Mijn coach liet me praten. Ze luisterde alleen maar en vroeg ten slotte heel zacht: “Wat heb jij nu nodig om weer wat overzicht te krijgen in je hoofd en gevoel?”
Het valt me vaak zwaar om op die manier naar mezelf te kijken en mezelf iets te gunnen. Maar het antwoord kwam snel: ruimte. De ruimte om alleen te wandelen, om van een afstandje naar mijn gevoel te kijken en de emoties er echt te laten zijn. We besloten dit direct in te plannen in de agenda, omdat ik weet dat het er anders in de waan van de dag bij inschiet.
’s Avonds aten we bij vrienden. Hoe moe ik ook was na deze lange dag, het omringen met lieve mensen en het delen van gedachten gaf me juist weer nieuwe, positieve energie.
De eerste solo-wandeling: Huilen in de regen
Zaterdag was een rustige dag in huis. We deden boodschappen, deden een middagdutje en probeerden fysiek op te laden. ’s Middags trok ik voor het eerst stoute schoenen aan voor mijn afgesproken solo-wandeling.
Het voelde ontzettend onwennig om alleen op pad te gaan, en al snel voelde ik de tranen prikken. Omdat ik me opgelaten voelde bij het idee dat voorbijgangers mijn verdriet zouden zien, zocht ik een afgelegen bankje op aan het water. Daar, waar niemand het zag, liet ik de tranen de vrije loop.
Ik was zo intens moe. De emoties buitelden over elkaar heen: rouw, verdriet, onmacht, fysieke pijn en onbegrip. Toen ik na een tijdje weer opstond en doorliep, begon het te regenen. De grijze, druipende lucht voelde precies zoals ik me vanbinnen voelde. Ik voelde me één met het weer. Na twintig minuten was ik weer thuis: kort, maar het was een belangrijk begin. Het begin van mijn eigen ruimte innemen.
Toen Bruno later die middag even weg was, voelde ik de onrust weer opzetten. Het risico bij alleen zijn is dat ik uit zelfbescherming terugval in mijn oude patroon: mijn gevoelens wegdrukken. Omdat ik dat dit keer absoluut niet wil, belde ik een vriendin op. Het werd een fijn, warm gesprek waarin ik mijn hart kon luchten. Het deed me goed om te voelen hoeveel lieve mensen er om ons heen staan.
Meebewegen met de elementen in Noordwijk
Zondag zochten we de buitenlucht op en reden we naar Noordwijk. We maakten een wandeling door het gezellige centrum en wandelden door de duinen. Het weer was wisselvallig: het ene moment scheen de zon, het volgende moment moesten we onder een parasol schuilen op het terras voor de regendruppels.
Terwijl we daar zaten met een drankje, realiseerde ik me hoe treffend die weersomstandigheden zijn voor mijn eigen proces. Net zoals het weer in Noordwijk plotseling kon omslaan, zo snel kunnen ook mijn emoties overvloeien van rust naar intens verdriet. En dat is oké. Ik probeer het weer — én mijn gevoelens — te accepteren zoals het komt. Voelen, toelaten en weer rustig doorgaan.
De grens tussen willen en kunnen op de babygroep
Na het weekend stonden er twee volledige werkdagen op de babygroep te wachten. Maandag ging het verrassend goed. Rond vier uur ’s middags voelde ik me zelfs trots: ik had het volgehouden en was nog steeds alert.
Maar die avond was er nog een teamvergadering. Het verlengde de werkdag met slechts een half uur, maar bij thuiskomst was de koek compleet op. De uitputting was zo diep dat ik direct weer een half uur alleen ben gaan wandelen om de prikkels van de dag van me af te schudden. Daarna dook ik vroeg mijn bed in.
Dinsdag bleek het gelukkig heel rustig te zijn op de groep. Omdat er extra handen waren, kon ik me wat meer terugtrekken om de intensieve maandag te verwerken en administratieve taken op te pakken. Het gaf me een fijn gevoel dat ik wel kón ondersteunen waar nodig, maar dat de druk er even af was.
’s Avonds merkte ik dat de vermoeidheid er niet minder om was. Ik weet dat ik er nog lang niet ben en dat de emoties regelmatig nog hoog zullen zitten. Maar ik kies er bewust voor om ze te doorstaan, in plaats van ze uit de weg te gaan.
Morgen gaan Bruno en ik samen naar mijn coach. Een fijn vooruitzicht, want deze reis maken we immers niet alleen, maar met z’n tweeën.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.