Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Over het verschil in miskraam verwerken, de herinnering aan Luz en waarom ik dit keer niet wegkijk
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Ik voel me leeg. Letterlijk en figuurlijk.
Als ik mijn hand op mijn buik leg, voelt mijn baarmoeder leeg. En als ik denk aan de immens grote liefde die we al voelden voor ons kindje, is de pijnlijke werkelijkheid dat ze er fysiek niet meer is. Ik voel me verslagen.
De wereld om me heen draait door en ergens weet ik dat ik op een gegeven moment mee moet. Maar de afgelopen twee dagen wilde ik nergens heen. Ik wil bewust naar mijn gevoel toe, hoe zwaar en intens dat ook is, om het later een plek te kunnen geven. Daarom schrijf ik. Ik schrijf aan één stuk door. Ook al slaat het voor mijn gevoel soms nergens op, het helpt me om de chaos in mijn hoofd te ordenen. Ik probeer te praten met mijn partner, maar op de momenten dat ik mijn diepste gevoel wil omschrijven, schieten woorden simpelweg te kort.
Soms bekruipt me de gedachte dat het beter zou zijn om er even niet aan te denken. Maar de realiteit haalt me continu in. Elke keer dat ik naar het toilet ga, word ik er hard aan herinnerd. Elke kramp die ik voel, trekt me weer terug. En ook de lieve berichtjes van mensen om ons heen brengen het verlies steeds opnieuw naar de oppervlakte. Toch is dat goed. Ik wil haar ook niet vergeten. Het enige waar ik voor moet waken, is dat het me niet volledig opslokt.
Fysieke pijn en een dag van stilstand
De eerste dag na de miskraam heb ik binnen gezeten en simpelweg niets gedaan. Ik heb gehuild, geschreeuwd, gestaard en gezeten. Ik heb de foto’s, die we hebben gemaakt, bekeken en gekoesterd. Het was een dag van pure verwerking.
Opvallend genoeg had ik de tweede dag fysiek meer pijn dan de eerste. Misschien dat de mentale pijn op dag één zo overstelpend aanwezig was, dat mijn lichaam de fysieke klachten toen nog niet goed door liet dringen. Ik houd me vast aan de gedachte dat wanneer mijn lichaam zich fysiek wat beter gaat voelen, mijn mentale gestel langzaam zal volgen.
Daarnaast zie ik hoe we hier allemaal anders mee omgaan. Mijn partner verwerkt dit door bezig te blijven; ik verwerk door juist helemaal niét bezig te zijn. Beide manieren zijn goed. Het maakt niet uit hoe je beweegt, zolang we maar niet aan het verdriet voorbijlopen.
Niet meer afstompen, maar toelaten
In het verleden reageerde ik anders op verlies. Ik stompte mezelf af, ging op de automatische piloot door en weigerde het verdriet echt te voelen. Maar dit keer kies ik bewust voor een andere weg. Ik wil dit voelen. Ik voel het tot in het diepste van mijn binnenste, juist om haar niet te vergeten.
Ons lichtje, Luz.
In een hele korte tijd heeft ze ons zoveel moois gegeven om naar uit te kijken en naar te verlangen. We wilden haar zo ontzettend graag gezond ontmoeten en groot zien worden. Ze scheen een prachtig lichtje op onze liefde, waardoor we nog meer naar elkaar toe groeiden in ons verlangen naar haar. En nu groeien we opnieuw dichter naar elkaar toe, maar dan in het leren omgaan met dit verlies. Haar lichtje verdwijnt niet. Het blijft bestaan als een dierbare herinnering en als een blijvend schijnsel op de liefde tussen ons.
De waarde van professionele steun
Hoe ik hier de komende tijd precies mee om zal gaan, vind ik lastig te voorspellen. Maar ik weet één ding zeker: ik hecht ontzettend veel waarde aan het contact met mijn coach. Zij is er voor mij, ongeacht of ik me oké voel of juist heel diep zit. Soms geeft ze me precies de inzichten die ik nodig heb, of biedt ze een veilige uitlaatklep waarin ik mijn emoties op orde kan krijgen. Ik weet dat zij me gaat helpen om deze periode te verwerken en het een duurzaam plekje te geven.
Als er iets is wat ik iedereen zou willen aanraden die door een moeilijke fase gaat, is het wel om een fijne coach te zoeken. Iemand die je helpt bij knelpunten in het leven, bij het doorbreken van ingesleten patronen of bij je persoonlijke ontwikkeling.
Een coach vinden die echt bij jou past is essentieel. Hoe vaak je met iemand wilt praten of hoe intensief je aan jezelf wilt werken, is heel persoonlijk. Alleen jij kunt dat aanvoelen. In zware tijden vind ik het fijn om wekelijks met mijn coach te sparren, terwijl ik in rustigere periodes voldoende heb aan een maandelijks moment van bezinning.
Laat je daarin nooit beïnvloeden door je omgeving. Iedere manier van verwerken en persoonlijke groei is waardevol. Zolang het jóu helpt en ondersteunt, hoef je je tegenover niemand te verantwoorden of te verontschuldigen.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.