Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Over een autovakantie vol rustmomenten, een glijpartij op een bergje bladeren en het loslaten van alles wat we nog wilden zien
Om negen uur rijden we weg. Voor ons ligt de route Praag Budapest, met de auto, en daarna nog een stukje Hongarije erbij. Net voor vertrek is er even verwarring of we langs Amsterdam moeten voor de telefoon van Bruno, maar die blijkt verstopt in de auto te liggen. Na een paar stops en veel snacks komen we om zes uur aan.
Misschien herken je dit: je gaat op reis om even los te komen, en toch reist alles wat je met je meedraagt gewoon mee. Bij ons werd het een reis vol wandelen, uitrusten en samen zijn.
Praag in twee dagen: druk, duur en toch fijn
Ons verblijf ligt buiten de stad. We dachten dat we naar Praag konden lopen, maar de receptioniste vertelt dat dat twee uur is. Gelukkig is de metrohalte maar vijf minuten lopen. Voor de metro kopen we een kaartje van 72 uur, want 24 uur is net te weinig en 48 uur bestaat niet.
In het oude centrum hopen we een leuke foto te maken bij de klok. Het is druk, en zoals vaak in een toeristische stad staan we er samen met vijfhonderd andere toeristen. We zijn moe van de reis en willen vooral eten, dus we schuiven aan bij een veel te duur toeristisch restaurant. Dat vinden we prima. Morgen gaan we voor de échte Praag-ervaring.
De volgende ochtend lopen we vanaf de metro langs het water, langs het Kafka-museum en de Lennon Wall naar de Karelsbrug. Het wordt van druk maar oké naar megadruk, maar het is te doen. Het terras van het Dancing House slaan we over: voor het uitzicht daar willen we bij die drukte niet betalen. We lunchen liever in een bierbar met binnentuin, waar we heerlijk in rust kunnen zitten.
Na de lunch wandelen we naar het hoofd van Franz Kafka. Natuurlijk wijs ik de weg, en natuurlijk lopen we iets te ver door, maar zo krijgen we een leuke wandeling door een parkje gratis erbij. Er is een mevrouwtje hazelnoten aan het rapen. We zijn even gefascineerd, tot we zien dat het hele park vol hazelaars staat.
In het Joodse kwartier staan alleen maar dure auto’s, en tussen al dat glimmende spul staat ook een beklad exemplaar, met de tekst “I need money for oil”. Via een andere brug lopen we omhoog, ver omhoog, met een sapje in de hand, naar de burcht. Helemaal uitgeteld van het klimmen zijn we, en we moeten ook nog weer naar beneden.
Rond half zes zijn we op de kamer om uit te rusten. Later is er alle tijd voor de jacuzzi en de sauna, met een glaasje prosecco erbij. Na ruim vijfentwintigduizend stappen liggen we rond half elf al te slapen.
Praag Budapest met de auto: een vignet voor Slowakije
Op maandag rijden we iets na negen uur weg richting Budapest. Onderweg komen we erachter dat we nog een vignet nodig hebben. Thuis hadden we er al een geregeld voor Tsjechië, Oostenrijk en Hongarije, maar we gaan ook door Slowakije. Gelukkig is het binnen vier minuten online geregeld en direct te gebruiken. Rond drie uur zijn we in het appartement.
Budapest: eerst doseren, dan loslaten
Na een uurtje ontspannen lopen we richting het centrum. Het is heet, dus we stoppen bij een veel te duur terras voor een biertje en een ginger ale. Het doel is de Kettingbrug en daar hebben we geen haast voor. We zien een mooie zonsondergang en alle hoogtepunten van Budapest. De kleuren bij het kasteel van Buda, het Visserbastion en het Parlementsgebouw zijn simpelweg fantastisch. Voor acht uur zijn we al op de kamer, en dat is geen overbodige luxe na vijftienduizend stappen.
De volgende ochtend nemen we de metro naar de Buda-kant, zodat we niet in één keer weer vijftienduizend stappen zetten. Het is net na negen uur als we boven aankomen, en dat is perfect. Het Visserbastion is heel indrukwekkend, met gotische torentjes en mooie uitkijkpunten. Ook het kasteel van Buda bekijken we, en daar nemen we de lift naar beneden.
Langs de kade zien we de schoenen die als Joods herdenkingsmonument dienen. We komen ook in een herdenkingsruimte over oktober 1956, met beelden van overlevenden die vertellen over het vuur dat werd geopend op een vredig protest. Heel bizar.
’s Ochtends hadden we een planning gemaakt en we dachten ’s avonds klaar te zijn met alle bezichtigingen, maar niets is minder waar. We hebben nog tijd over en besluiten naar de Sint-Stefanusbasiliek te gaan, een indrukwekkend grote kerk met veel goud en mooie schilderingen. Daar brand ik een kaarsje voor Luz en neem ik even een momentje. Op de terugweg horen we opera in de mooie hal van het operagebouw. ’s Avonds eten we in een gezellig restaurant, waar een violist rondloopt die verzoekjes speelt. Om negen uur liggen we op bed, na zevenentwintigduizend stappen. Het was een hele fijne dag.
Woensdag lopen we de Gellértberg op. Het is een mooie maar steile wandeling van ongeveer veertig minuten, met bovenop een prachtig uitzicht. We hadden nog grootse plannen voor die middag, maar we maken het niet te gek. We ontspannen een paar uurtjes op de kamer en gaan dan weer richting de stad, om toch het Heldenplein en het parkje ernaast te bekijken.
We hebben veel gezien en hoeven ook niet alles te zien.
Elke woensdag is er gratis salsa in de Gozsdu Passage. Op een klein zeil zijn verschillende mensen aan het dansen. Wij doen ook een dansje. Verderop besluiten we nog even een Thaise massage binnen te lopen. Helaas vol, maar nu willen we het heel graag, dus proberen we nog drie massagesalons. Bij de laatste hebben we beet. Dat uurtje oliemassage hebben we verdiend, na achtentwintigduizend stappen.
Wandelen in Hongarije: een grot, een glijpartij en negentien kilometer bos
Op donderdag rijden we in anderhalf uur vanaf ons verblijf naar Eger. Rond elf uur zijn we er. Vanaf het appartement lopen we in vijftien minuten naar het centrum, naar de minaret, een hoge naald uit de Ottomaanse tijd die bewaard is gebleven. Verder bezoeken we de burcht. Ik merk dat ik echt moe ben van de afgelopen dagen en heb eigenlijk nog weinig puf om te lopen. Opeens zien we een man met een geweer een heel verhaal blèren, en hij lost een schot. Jeetje, wat een herrie.
Op vrijdag gaan we hiken bij Szilvásvárad, een deel van het Bükk National Park. Met een treintje gaan we omhoog en vanaf de top lopen we naar de grot uit de ijstijd. Op een groot bord staat wat je moet doen als je een beer ziet. Ik ben even in de war: zijn hier beren? Oké, veel geluid maken en er niet over nadenken, al vind ik dat lastig. Bruno ziet zelfs een dier door de bosjes sluipen. We zijn een tikkeltje angstig en denken dat het een wolf was. Op de terugweg zien we een specht en een eekhoorn.
Omdat het geen actieve dag was, past een bezoek aan een thermaalbad goed. Op ongeveer vijftig kilometer afstand ligt een grot die is omgetoverd tot thermaalbad: Barlangfürdő. De baden zijn van thermaalwater en heerlijk. We genieten volop.
Op zaterdag doen we onze grote hike. Het wordt ruim negentien kilometer, langs een meer, de berg op met uitzicht over de vallei, en door heel veel bos. Van mij had het iets afwisselender gemogen, maar het was mooi en we hebben het gedaan.
Ik val altijd bijna. Normaal zeg ik tegen Bruno als ik me vijfhonderd keer verstap: wees blij dat ik niet helemaal val. Maar natuurlijk val ik vandaag wel. Op een best steile shortcut stap ik op een bergje bladeren en glijd ik zo op mijn bips. Ik lig in een deuk. Mogelijk is mijn bips morgen blauw, maar hé, we hebben wat te vertellen. Om vier uur staan we weer bij de auto, na precies zes uur wandelen. We deden dit echt samen, door elkaar te motiveren en te stimuleren. We sluiten de dag af met 43077 stappen.
Waarom wandelen in de natuur je zenuwstelsel tot rust brengt, schreef ik in Inzicht 09. Mijn partner schreef op zijn eigen site over zijn vaste ronde om te vertragen.
Op zaterdagavond eten we buiten onder de wijnranken in de vallei van de Schone Vrouwen. Heen en terug is het 45 minuten lopen, en op de terugweg is dat toch even pittiger dan normaal. Het is eigenlijk net te koud, maar de gezelligheid (of de wijn) houdt ons warm.
Op zondag staat alles in het teken van ontspannen. We kijken even rond in Hatvan, maar het stelt niet zoveel voor. Wel laten we ons er twee uur lang masseren, tot de spieren helemaal ontspannen zijn. ’s Avonds eten we weer in de wijnvallei en slaan we nog wat wijn in. Moe maar voldaan eindigt ons laatste dagje in Hongarije.
Naar huis: een schoon huisje en een hoofd vol herinneringen
Op maandag rijden we naar Neurenberg. We zijn moe, we kletsen veel, en soms zijn we ook gewoon even stil. Wij willen lekker eten en naar bed. Op dinsdag ben ik weer om zes uur wakker. Misschien ben ik gewoon uitgeslapen.
Rond drie uur zijn we thuis en begint ons ritueel: koffers legen, meteen wasjes aan, even de plantjes verzorgen, eten bestellen, stofzuigen en dweilen, en douchen. Het is superfijn om dan om half zes in een schoon huisje neer te ploffen en niets meer te hoeven. Wat hebben wij genoten, en we zullen hier veel aan terugdenken.
Wat ons rust gaf onderweg
- Een dag opbouwen in plaats van alles in één keer doen, zoals met de metro naar de Buda-kant gaan.
- Niet betalen voor drukte of voor wat we al eens gratis hadden gezien.
- Vaste rustmomenten: een terras, de sauna en de jacuzzi, een massage.
- De vignetten thuis regelen, al hadden wij er één vergeten.
- Soms gewoon even stil zijn, samen.
Over mijn vermoeidheid na de miskraam schreef ik eerder in Dagboek 16, en over mijn cyclus tijdens deze reis in Dagboek 18.
Wanneer je er iemand bij haalt
Praten over wat je met je meedraagt kan helpen, bijvoorbeeld met je partner, een vriend of je huisarts. Thuisarts noemt ook Freya, waar je lotgenoten kunt vinden.
Hoe zorg jij onderweg voor rust, en wat laat je liever liggen als je er even uit bent?
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.
