Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.
Transparante Disclosure: Omdat wij geloven in kwaliteit, bevelen we alleen producten aan waar we 100% achter staan. Jouw aankoop via onze links ondersteunt onze missie zonder dat het jou extra kost.
Over rouwmoeheid, een kletsnatte regenwandeling, de ‘nieuwe Sheila’ en de dubbele lading van de sauna
Het regent al de hele dag als ik mijn fiets naar de fietsenmaker breng. Vijftien minuten heen, vijftien minuten terug, ingepakt in mijn regenjas. Thuis trek ik dankbaar mijn comfortabele huispak aan. Ik ben moe van twee werkdagen en een slechte nacht, en ik besluit even helemaal niets te doen. Ik zet een podcast op en val in slaap op de bank.
Eerlijk? Het voelt eerst onwennig. Mijn automatische piloot zegt dat ik eigenlijk iets in het huishouden ‘moet’ doen of afspraken ‘moet’ nakomen. Maar vermoeidheid na een miskraam is niet de vermoeidheid die je even wegdrukt. Door het werk aan mijn belemmerende overtuigingen pak ik dit tegenwoordig anders aan: ik luister naar mijn lichaam, en ik weet dat deze rust simpelweg nodig is.
Misschien herken je het. Het lichamelijke herstel is volgens iedereen om je heen allang klaar, en toch ben je moe tot in je botten, en vraag je je af of dat weken later nog normaal is.
Gewone moeheid en rouwmoeheid zijn niet hetzelfde
Op mijn kantoordagen coach ik, doe ik administratie en tref ik voorbereidingen voor twee grote evenementen die eraan komen. Juist daar merk ik een duidelijk verschil tussen ‘gewone’ fysieke vermoeidheid en de diepere rouw- en verwerkingsmoeheid.
Gewone vermoeidheid is iets waar je je vaak nog wel overheen kunt zetten. Rouwmoeheid zit veel dieper in je systeem. Ze is er continu en ze is veel moeilijker van je af te schudden. Tijdens het coachen kan ik me uitstekend focussen en er helemaal zijn voor de ander. Maar zodra het gesprek voorbij is, voel ik me mentaal compleet uitgeput.
Rouw en vermoeidheid horen bij elkaar, ook op dagen waarop het verdriet niet op de voorgrond staat. Onze kleine Luz is nooit uit mijn gedachten, maar ze staat niet meer continu zo scherp vooraan als in het begin. Ik mag haar missen, en ik mag het verlies betreuren van de toekomst die ik voor ogen had. De emoties overmeesteren me alleen niet meer. Het geeft zoveel steun dat mijn partner en ik vol liefde over haar kunnen praten en tegelijk samen doorgaan met ons leven. Want dat is wat Luz ook had gewild.
Wat ik wél kon, was rekening houden met wat er nu is. En wat er nu is, is een lijf dat een zwangerschap heeft losgelaten en een hoofd dat een andere toekomst moet leren kennen dan de toekomst die ik voor ogen had. Dat kost energie. Elke dag, ook op dagen waarop ik niet bewust aan ons kindje denk. Onze kleine Luz staat niet meer zo scherp op de voorgrond als in het begin, maar ze is nooit uit mijn gedachten. Ook dat dragen kost kracht, al voel je het niet als inspanning.
Wat rouw met je lichaam doet
Rouw is niet alleen verdriet in je hoofd. Thuisarts.nl rekent lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn en vermoeidheid, tot de gewone reacties op een groot verlies, naast je gevoelens, gedrag en gedachten. Die klachten gaan meestal vanzelf weer over, maar dat vraagt tijd, en niemand kan je vertellen hoeveel.
Na een miskraam komt daar het lichamelijke herstel bij. Het UMCG schrijft dat veel vrouwen zich na een miskraam moe en uitgeput voelen en dat het belangrijk is om voldoende rust te nemen. Ook een tot zes weken na de miskraam kun je daar nog last van hebben.
Hoelang vermoeidheid na een miskraam aanhoudt, verschilt per vrouw. Twijfel je of jouw moeheid nog bij dit proces past, bespreek het dan met je verloskundige of huisarts.
Wat mij hielp om naar mijn lijf te luisteren
Als pedagogisch professional geef ik opvoeders dagelijks het advies om rust en regelmaat te bieden aan hun kinderen. Nu pas zie ik hoe direct de link met mijn eigen herstel is.
- Rust nemen zonder verantwoording. Dat dutje op de bank voelde eerst onwennig. Maar de ‘nieuwe Sheila‘ luistert goed naar haar lichaam en weet dat deze rust nodig is.
- Rust en regelmaat, ook voor jezelf. Om te voorkomen dat ik overweldigd raak, werk ik met strakke afvinklijstjes. Structuur en regelmaat beschermen je brein tegen een overvloed aan prikkels en spanning. En lukt het een dag niet om alles af te vinken? Dan is dat ook oké.
- Naar buiten, ook als het misgaat. Toen ik later die middag vol goede moed ging wandelen onder een schijnbaar blauwe lucht, barstte de regen opnieuw los. De laatste tien minuten liep ik in de stromende regen en kwam ik doornat thuis. Een paar maanden geleden zou ik totaal ontdaan zijn geweest door zo’n plensbui. Nu moest ik er hardop om lachen. Het is een momentopname, niet de definitie van wie ik ben. Je doucht, je frist je op en trekt wat droogs aan. Het is opgelost.
- Toerist in eigen streek. Op zaterdag sliepen mijn partner en ik uit, ontbeten we uitgebreid en gingen we wandelen op de heide, op slechts twintig minuten van ons huis. Wandelend door de stilte besefte ik hoeveel moois er vlakbij is, en zag ik weer mogelijkheden voor de toekomst.
- Iets plannen waar je naar uitkijkt. Ons dagje sauna hadden we geboekt voor na mijn eerste menstruatie na de miskraam. Toen ik de sauna daadwerkelijk binnenstapte, voelde dat bijzonder dubbel. Tijdens mijn zwangerschap hield ik me intensief bezig met de vraag of de sauna wel veilig was. Ik wilde toen al zo graag gaan, maar besloot netjes te wachten tot het tweede trimester om ons kindje niet in gevaar te brengen. Dat ik hier nu stond zonder baby in mijn buik, deed pijn. Ik had duizend maal liever gewacht. Tegelijkertijd was er de opluchting over mijn herstellende lichaam. Online had ik van tevoren alle verhalen gelezen over de onvoorspelbaarheid van een cyclus na een miskraam: schommelende hormonen, onverwacht vloeien, tussentijdse spotting. Eenmaal in de warmte liet ik die angst los. Mocht er een bloeding komen, dan kon ik daar op dat moment toch niets aan veranderen. Ik nam twee keer diep adem en gaf me over aan de warmte.
Je kunt intens verdrietig zijn om de toekomst die je niet hebt gekregen, én tegelijkertijd twee keer diep ademhalen en genieten van de warmte op je huid. Het mag er allemaal tegelijk zijn.
Als spanning in je nek en schouders gaat zitten
Het weekend bracht me mentale rust. De fysieke weerslag kwam er hard achteraan. Toen de werkweek weer begon, voelden mijn nek en schouders vastgezet, en bij elke beweging van mijn armen voelde ik een zeurende spanning. Spierpijn van een griepje, overbelasting of fysieke rouw? Je weet het niet. Het maakte dat ik op de automatische piloot functioneerde en mijn eigen lijf even niet goed kon voelen.
Ik keek dan ook enorm uit naar mijn afspraak met de haptonoom, een paar dagen later. In eerdere sessies heeft zij simpelweg haar hand op mijn rug gelegd en me laten voelen waar de spanning zit. Die fysieke aanraking is voor mij essentieel om uit mijn hoofd te zakken en te stoppen met ‘gewoon maar doorgaan’.
Niet alles is rouw, en ook lichamelijke klachten na een miskraam verdienen aandacht op zichzelf. Thuisarts.nl adviseert om direct contact op te nemen met je verloskundige of huisarts bij veel bloedverlies, langdurige hevige buikpijn of koorts. Blijft je rouw na maanden even zwaar, of lukken gewone dingen als eten en slapen niet meer, dan is de huisarts volgens Thuisarts.nl ook daarvoor de juiste plek.
Herstellen na een miskraam: koffie, tijd en luisteren
Een warme kop koffie erin, jezelf de tijd gunnen en luisteren naar wat je lijf nodig heeft. I got this.
Hoe merk jij het verschil tussen ‘gewone’ vermoeidheid en diepe verwerkingsmoeheid na een miskraam? Lukt het jou om op drukke dagen naar de signalen van je lichaam te luisteren, of betrap je jezelf ook nog wel eens op de automatische piloot? Ik lees je ervaringen heel graag in de reacties.
Loop je vast in je herstel of rouw? Je huisarts en verloskundige denken graag met je mee. Ook bij Freya (voor iedereen met een onvervulde kinderwens) en Stichting Lieve Engeltjes vind je herkenning en steun van mensen die weten hoe dit voelt.
Liefs,
Sheila
Twee harten, één reis
Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.