Dagboek 18. Cyclus na miskraam: wachten op de golf

Liefdevolle noot vooraf: Dit is een eerlijk en rauw hoofdstuk uit mijn dagboek. Mijn zwangerschap is bij dertien weken helaas geëindigd in een miskraam. Ik heb er bewust voor gekozen om dit verhaal te delen. Omdat deze gevoelens er waren, omdat de liefde en de verbinding heel echt waren, en omdat het verlies van een prachtig verlangen niet in de schaduw hoeft te blijven. Mocht dit thema momenteel te kwetsbaar voor je zijn, voel je vrij om dit bericht voorbij te laten gaan.

Over voorbereid zijn op alles, een kaarsje voor Luz en een vakantie die ruimte gaf aan wat er mocht zijn

Het is zaterdag en ik sta om zeven uur op. Ik was mijn haren, ruim een beetje op, en om negen uur vertrekken we naar Praag. De koffer is al gepakt. Mijn cyclus na de miskraam gaat mee in mijn gedachten, want mijn tweede menstruatie kan elk moment beginnen. Ik ben op alles voorbereid. Ik probeer me voor te bereiden op een hevige menstruatie, en tegelijk houd ik er rekening mee dat hij nog even kan uitblijven. In Praag hebben we een verblijf met sauna en jacuzzi. Een hevige menstruatie zou daar niet fijn zijn, maar als het gebeurt, is het niet anders. Dat is de golf waar je op moet mee bewegen.

Misschien herken je dit: je weet dat je menstruatie eraan komt, je bereidt je voor op alles, en ondertussen gaat je leven gewoon door. Bij mij was dat een week vol werk en een vakantie die nog voorbereid moest worden.

Eerst moe, daarna onderweg

De week voor ons vertrek was ik moe. Op woensdag sprak ik met mijn persoonlijke coach, en dat gesprek vroeg veel van me. Eigenlijk wilde ik daarna grote plannen maken voor de voorbereiding van de vakantie, maar ik had er geen kracht voor. Dus liet ik het los en nam ik tijd voor mezelf. Ik pakte alleen mijn koffer in en ging na het eten even wandelen, en meer hoefde die dag niet.

De dagen daarna bleven vol. Op donderdag had ik coachoverleg en coachte ik op mijn werk. Na het werk gingen we nog even bij familie langs voor een drankje. Op vrijdag had ik een kantoordag, en daarnaast mocht ik ook koken. Onze kok was op vakantie en we hadden dus iemand nodig, wat ik een voorrecht vond om te doen. Het was even uit mijn comfortzone, maar het ging goed. Ik maakte een lekker soepje voor de kinderen, en er was zelfs meer dan genoeg. Toen die dag voorbij was, was ik zo moe dat ik vooral toe was aan vakantie. Ik schonk een wijntje in, zette er hapjes bij en werkte een beetje aan de website. Zo sloot ik samen met Bruno de week af.

Terug naar zaterdag. We rijden op ons gemak naar Praag en zijn rond zes uur ’s avonds op onze bestemming. Het is een fijne reis zonder gekke dingen. Onze kamer is geweldig en Praag ligt op tien minuutjes met de metro. De dagen daarna genieten we van de stad en van elkaar. We zijn er echt uit en komen tot rust. We lopen en zien veel. We zijn wel moe, maar het is een ander soort moe dan wat we de laatste weken hebben gekend. Dat verschil merk ik, en het doet me goed. De nieuwe omgeving tikt andere gevoelens aan, en het voelt alsof ik mezelf echt oplaad met positiviteit.

Een cyclus die niet komt, een hoofd dat blijft rekenen

Na twee nachtjes Praag rijden we door naar Budapest. Het is een leuke stad en we hebben goed weer. Soms is het vermoeiend, maar we nemen ook onze rust. Met alle pauzes erbij zetten we gemiddeld twintigduizend stappen per dag, en daarom is doseren belangrijk.

Mijn menstruatie is nog steeds niet begonnen. Langzaam begin ik me af te vragen of mijn cyclus misschien helemaal veranderd is. Ik had altijd een vrij korte cyclus, maar wie weet is dat nu anders. Ik ben elke keer voorbereid op een menstruatie die onverwacht voor de deur kan staan. Toch heb ik op sommige momenten niets bij me, dan ren ik in enige paniek een drogist binnen. Wat als het nu opeens begint en ik zit zonder? Het is vermoeiend, en het houdt me misschien net iets te veel bezig.

Op de laatste dag in Budapest willen we er alles uit halen. We wandelen de Gellértberg op, doen een salsadansje, eten en drinken op verschillende plekken en zetten ruim 28.000 stappen. Ik geniet er volop van.

Je cyclus na een miskraam: wat de bronnen zeggen

Volgens Thuisarts worden de meeste mensen ongeveer vijf weken na een miskraam weer ongesteld, sommigen later. Een ziekenhuisfolder noemt vier tot zes weken. Blijft de menstruatie uit na een miskraam, neem dan contact op met je huisarts of met je verloskundige.

Over hoe je cyclus er daarna uitziet, zeggen deze bronnen weinig, dus leg die vraag het best voor aan je huisarts of verloskundige. Thuisarts beschrijft wel wat bij de meeste vrouwen gebruikelijk is: 21 tot 35 dagen tussen de eerste dag van elke menstruatie, en twee tot acht dagen bloedverlies. Over mijn eerste menstruatie na de miskraam schreef ik eerder in Dagboek 15.

Tweede menstruatie na miskraam: opgelucht en ongemakkelijk tegelijk

Als de menstruatie zich dan aandient, voel ik me opgelucht en ongemakkelijk tegelijk. Mijn cyclus is best van slag, en nu vraag ik me af hoe heftig deze tweede menstruatie na de miskraam zal zijn. Ik probeer me er niet te veel mee bezig te houden, maar het reizen, het zoeken naar toiletten en het voorbereid zijn met menstruatieproducten zit toch continu in mijn hoofd.

Dat merk ik ook tijdens onze hike in Bükk National Park. Overal zijn toiletten, maar overal betaal je contant, en dat hebben we niet. Bij sommige toiletten zit gelukkig een restaurantje waar je kunt pinnen om naar het toilet te gaan. De volgende dag gaan we echt het bos diep in, en daar zal dat vast niet zo zijn. Maar het gaat goed: mijn menstruatie is niet zo heftig.

We hiken zes uur door de natuur en zien bovenop de berg een mooi uitzicht. En natuurlijk glijd ik uit. Berg op, berg af, en dan stap ik mis op een bergje bladeren. Ik moet enorm lachen, terwijl het hart van Bruno even stilstaat. Het gaat goed. Het is op sommige momenten een pittige hike, omhoog en omlaag, maar we doen het, en ik ben trots op ons.

Tijdens de reis laten we meerdere keren een massage doen. Ook dan zit de menstruatie in mijn hoofd, de eerste keer omdat hij eraan zit te komen, de tweede keer omdat hij er is. Het is gek dat ik er nu zo mee bezig ben, want voor de zwangerschap was dat niet zo.

Emoties na een miskraam: Luz en het wolkje

Dat bezig zijn met mijn cyclus brengt meer mee dan praktische zorgen. Het herinnert me aan de zwangerschap en ook een beetje aan Luz. Niet dat ik bij elke verschoning aan haar denk, het gaat meer om de aanloop naar de menstruatie. Ergens vind ik het ook fijn om zo met Luz bezig te zijn. Ze wordt niet vergeten. Als ik een kaarsje brand, denk ik aan hoe het zou zijn geweest, met een lach en een traan.

Onderweg valt me op hoeveel vrouwen zwanger zijn, en ook de kleine baby’s en dreumesen zie ik overal. Ik let altijd wel op kinderen en ik kijk graag naar mensen. Toch denk ik dat het me nu soms extra opvalt, omdat ik zelf hoogzwanger zou zijn en bezig ben met de vraag of de toekomst voor ons een kindje in petto heeft. Ik spreek het niet continu uit, want in mijn hoofd is het niet zo’n groot ding. Het is als een wolkje dat even voorbijkomt. Ik kijk, en ik heb een glimlach, of ik denk auw. Dat mag er zijn, en dan mag ik weer door.

Mijn emoties spelen wel soms op. Op momenten ben ik echt van slag. Soms ben ik echt boos, soms echt verdrietig. Ik heb recht op deze emoties en ik kan er vaak goed mee omgaan, maar soms verlies ik mezelf even. Dan zet ik mezelf met beide benen op de grond en zeg ik:

Ik heb deze emoties, ik ben ze niet.

Mijn partner schreef op zijn eigen site over zijn kant van het verdriet na de miskraam.

Wat ik onderweg deed

  • Doseren. Ook met pauzes zetten we gemiddeld twintigduizend stappen per dag, en dan is doseren belangrijk.
  • Voorbereid zijn, en tegelijk proberen er niet te veel mee bezig te zijn.
  • Onze rust pakken, ook al liepen en zagen we veel.
  • Mezelf met beide benen op de grond zetten als de emoties groot worden.
  • Bewust offline gaan. Ik maakte notities en was voor negentig procent offline.

Wanneer je er iemand bij haalt

Volgens Thuisarts neem je dezelfde dag contact op met je huisarts bij veel bloedverlies, bij erge buikpijn die twee uur of langer duurt, of bij koorts van 38 graden of hoger. Blijft je menstruatie uit na een miskraam, dan raadt een ziekenhuisfolder aan contact op te nemen met je huisarts of verloskundige.

Praten over je emoties kan helpen, bijvoorbeeld met je partner, een vriend of je arts. Thuisarts noemt ook Freya, waar je lotgenoten kunt vinden.

Offline, met alles wat er mocht zijn

De vakantie zit erop, en ondanks de vermoeidheid van de reis kan ik niet anders zeggen dan dat we echt hebben genoten. Dinsdag kwamen we thuis. We hebben op ons gemak wat huishouden gedaan en lekker eten besteld.

Dit dagboek beslaat twee weken. Tijdens de vakantie wilde ik me volledig in het moment voelen, dus ik maakte bewust notities en ging voor negentig procent offline. Dat gaf me een fijn gevoel: geen afleiding, alleen mijn partner en ik, en de gevoelens die erbij horen en er mogen zijn. Over alle vakantieavonturen zal ik een apart dagboekverhaal schrijven. Dit dagboekverhaal lees je snel op mijn website.

Hoe ging jouw cyclus na een miskraam, en wat gaf jou ruimte in de weken erna?

Liefs,
Sheila

Twee harten, één reis

Een zwangerschap en het verlies beleef je samen, maar allebei vanuit een eigen perspectief. Achter elk verhaal van mij staat zijn rotsvaste steun. Ben je benieuwd hoe mijn partner deze reis heeft ervaren, wat zijn gedachten zijn en welke inzichten hij meeneemt? Neem dan gerust een kijkje op zijn plek: www.papaboven40.nl.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven