“Zwanger op je veertigste is balanceren tussen een roze wolk van intense dankbaarheid en de nuchtere realiteit van het dagelijkse leven.”
Deze dagboeken nemen je mee terug naar de weken waarin het wonder van een late zwangerschap centraal stond. Geschreven midden in de beleving zelf: vol hoop, dankbaarheid, spanning en nuchtere relativering.
Ik kies ervoor deze verhalen bewust te laten staan — als een eerlijke tijdcapsule van die puurheid, en als een warme plek van herkenning voor iedere vrouw op dit bijzondere pad.
Het verhaal stopt hier helaas niet. In de dagboeken die ik nu schrijf, neem ik je mee in de weg na het verlies — mijn mentale gezondheid, de hobbelige weg van herstel en het verwerken. Mocht je op een soortgelijk punt staan: weet dat je het niet alleen hoeft te dragen en dat er ook in de stilte daarna herkenning te vinden is
Dagboek 11. Moeder na een miskraam: kleine stapjes vooruit en geplukte herinneringen
Een beurs lichaam, constante vermoeidheid en de eerste voorzichtige stapjes naar buiten We proberen ons…
Dagboek 10. De dagen erna: De miskraam verwerken. Tussen rauwe leegte, fysieke pijn en de moed om écht te voelen
Over het verschil in miskraam verwerken, de herinnering aan Luz en waarom ik dit keer…
Dagboek 09. Een miskraam opwekken met medicatie in het ziekenhuis: Tussen immens verdriet en pure liefde
Voor altijd ons licht: Over het stilstaande moment in het ziekenhuis Maandag. De dag waar…
Dagboek 08. Een miskraam verwerken: Over wachten, schuldgevoel en verlies
De rollercoaster van het wachten en het schuldgevoel van een lach Inmiddels zijn we in…
Dagboek 07. Wachten op de miskraam en medicatie: Over stilverdriet, het ziekenhuis en rotsvast vertrouwen
Toen de wereld stilviel: over stilverdriet, wachten en het rotsvaste vertrouwen in elkaar Daar zat…
Dagboek 06. Een miskraam bij 13 weken: De stilte in de echokamer en het verlies van onze droom
De stilte na dertien weken: Over twee rompertjes, een schaapje en het verlies van onze…
